kontroluj cukrzycę z nami
A A A

powikłanie cukrzycowe

  •   W zależności od wieku, płci, masy ciała i indywidualnej predyspozycji organizmu wpływ alkoholu na organizm u każdego jest inny. Wiele napojów alkoholowych zawiera węglowodany, które początkowo powodują wzrost cukru. Alkohol jednak hamuje uwalnianie tzw ratunkowej glukozy do krwi z wątroby (glukagen) powodując obniżenie poziomu cukru (hipoglikemię). Wątroba wówczas skupia się głównie na detoksykacji krwi z alkoholu, a następnie na metabolizowaniu produktów przemiany materii.

     Stanowisko PTD: Dopuszczalne ilości alkoholu to nie więcej niż 20g/dzień dla kobiet i 30g/dzień dla mężczyzn. Alkohol jest absolutnie przeciwwskazany u osób chorujących na cukrzycę, u których dodatkowo stwierdza się podwyższony poziom triglicerydów w surowicy krwi, zdiagnozowano neuropatię i u tych chorych, którzy przebyli zapalenie trzustki.

     Spożycie alkoholu przez chorego na cukrzycę może powodować dwojakiego rodzaju powikłania. Niedocukrzenie – częstsze, ponieważ alkohol hamuje produkcję glukozy w wątrobie. Szczególnie narażeni są na to pacjenci leczeni insuliną oraz lekami z grupy pochodnych sulfonylomocznika.

    Ponieważ alkohol obniża poziom glukozy we krwi, osoby z cukrzycą nigdy nie powinny spożywać alkoholowych napojów na pusty żołądek. Diabetyk zawsze powinien dobrze zjeść przed spożyciem alkoholu oraz zabezpieczyć sobie dostęp do przekąsek.

    Większe ryzyko wystąpienia hipoglikemii mają pacjenci, przyjmujący insulinę. Mogą doświadczyć dużego spadku poziomu glukozy w nocy. Należy o tym pamiętać podczas korekty dawki leku przed snem. Hipoglikemia poalkoholowa może nastąpić podczas picia oraz do 24 godzin po spożyciu. Poleca się więc nie tylko sprawdzenie poziomu glukozy przed wypiciem, przed położeniem się do łóżka ale także co najmniej raz w nocy. Bezpieczny poziom glukozy zawiera się pomiędzy 5.5 i 7.7mmol/L.

    Poniższa tabela podsumowuje ilość węglowodanów, kalorii i jednostek alkoholu.

    Uwaga: podane wartości są ogólne i będą się równic w zależności od konkretnej marki.

    Rodzaj alkoholu

    Pojemność

    Zawartość alkoholu

    Węglowodany

    Kalorie

    Ilość jednostek

    Porter

    330

    9.5%

    15g

    224

    2

    Piwo jasne

    0,5l

    4-6%

    12-15g

    220

    1.8-2

    Wino czerwone

    175ml

    12%-14%

    5g

    150

    1.7

    Wódka

    40ml

    40%

    0g

    110

    1

    Dżin

    40ml

    40%

    0g

    110

    1

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Czerwone wytrawne wino - w niewielkich ilościach działa pozytywnie na serce, a nie jest zbyt kaloryczne. Nie zawiera również dużej ilości węglowodanów.

    Drinki - np. wódka zmieszana z napojem dietetycznym. Pić powoli. Nie zawiera węglowodanów ani kalorii.

    Czysty alkohol – wątroba nie wydzieli glukagonu, doprowadzając do hipoglikemii.

    Kolorowe drinki - zawierają dużo soków owocowych, albo cukru (np. Mohito). Tego typu drinki kończą się zazwyczaj szybką hiperglikemią.

    Piwo – najlepiej zastosować na hipoglikemię.

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •   Amiotrofia cukrzycowa (neuropatia cukrzycowa proksymalna) to bardzo rzadki zespół chorobowy zaliczany do tzw niesymetrycznych powikłaniach neurologicznych w cukrzycy. To szczególna postać neuropatii cukrzycowej w trakcie której następuje uszkodzenie korzeni nerwu obwodowego. Zwykle występuje u pacjentów w starszym wieku z długą historią nie wyrównanej cukrzycy typu 2. Objawia się niedowładem a następnie atrofią (zanikiem) mięśni miednicy oraz kończyn dolnych. W pierwszym etapie objawy dotyczą proksymalnych części mięśni jednej strony. W wyniku osłabienia mięśni następuje przeciążenie niewydolnych struktur które doprowadzają do bólu podczas poruszania się. Najprostsze ruchy wymagają dużego wysiłku.

    Objawy:  
     

    - zaburzenia czucia głębokiego (brak orientacji i czucia przestrzennego). Chory często obija się o przedmioty które są w jego pobliżu.

    - zaburzenie czucia powierzchniowego charakteryzującego się pieczeniem, drętwieniem, przeczulicą.

     Diagnozę amiotrofii cukrzycowej przeprowadza się podczas elektromiografii (badanie przewodności nerwu).

     W leczeniu najważniejsze jest wyrównanie cukrzycy (prawidłowe HbA1c) oraz procedury medyczne znane z leczenia stopy cukrzycowej. Terapia trwa miesiącami lub latami i nie doprowadza do pełnego powrotu czucia i sprawności.

     

     glukoza.pl

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Podczas okresowych kontrolnych wizyt i badań u diabetologa, zawsze należy sprawdzić stan tarczycy u diabetyka. Kontrola tarczycy w przebiegu cukrzycy jest bardzo ważna i odbywa się poprzez obserwację oraz badania laboratoryjne. Główne badania w kierunku chorób tarczycy to TSH, TPOAb, T3.T4, TRAb.
     
    TSH -(thyroid-stimulating hormone)-hormon tyreotropowy wydzielany jest przez przedni płat przysadki mózgowej odpowiada za produkcję hormonów i wzrost. Na jego stężenie i wydzielanie wpływają hormony tarczycy. Przy nadczynności (TSH maleje) a przy niedoczynności (TSH wzrasta).

    TPOAb - (autoantibodies to thyroid peroxidase) - Przeciwciała przeciw peroksydazie tarczycowej. Oznaczenie wykonuje się w celu rozpoznania chorób autoimmunologicznych gruczołu. Pomagają także w różnicowaniu i rozpoznaniu innych przyczyn np. powiększenia tarczycy (wola). Zaleca się je wówczas, kiedy inne badania (np.T3,T4, TSH) wskazują na problem w tarczycy.

     

    T3 - (trijodotyronina), całkowita T3, wolna T3 (FT3) – badanie pomocne w diagnozie nadczynności tarczycy. Pobierane z żyły łokciowej. T3 wykonuje się po stwierdzeniu nieprawidłowego poziomu TSH LUBT4.

    T4 – badanie w diagnostyce niedoczynności i nadczynności tarczycy. Pobierane z żyły łokciowej. Obecnie badanie T4 jest zwykle zastępowane FT4. Zlecane przez lekarzy po uzyskaniu nieprawidłowo wysokiego lub niskiego wyniku oznaczenia TSH.

    TRAb - (thyrotropin receptor antibody) - Przeciwciała skierowane przeciwko TSH w tarczycy. Zalecane w podejrzeniu choroby Gravesa-Basedowa oraz u ciężarnych z przebytą lub obecną autoimmunologiczną chorobą tarczycy. 

     

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Poziom glukozy we krwi powinno być badaniem, które wykonywać należy jako element rutynowej kontroli w laboratorium. Zawsze kiedy pojawiają się objawy hiperglikemii lub hipoglikemii, oraz w trakcie ciąży. Chory na cukrzycę powinien badać się nawet kilkakrotnie w ciągu dnia. Celem jest monitorowanie poziomu cukru we krwi oraz szybka reakcja na podwyższony poziom glukozy poprzez korektę insuliny lub dawki leków. Dodatkowo należy sprawdzać obecność glukozy w moczu jako część badania ogólnego moczu.

     Kontrolę poziomu cukru we krwi zaleca się zwłaszcza osobom obciążonych znacznym ryzykiem zachorowania na cukrzycę, np. jeśli w rodzinie występowała cukrzyca, u osób z nadwagą, oraz u osób w wieku powyżej 40 lat. Próbka krwi pobierana jest z żyły (najczęściej w dole łokciowym) lub w przypadku samokontroli (glukometr) - kropla krwi wypływająca po nakłuciu skóry (zazwyczaj z opuszka palca ręki).

    Poziom cukru można oznaczać:
    - na czczo, rano po przebudzeniu (po 8 godzinach nieprzyjmowania posiłków i płynów, poza wodą)
    - o dowolnej porze dnia lub nocy, bez względu na przyjęte wcześniej posiłki (tzw. przygodny poziom glukozy),

    - 2 godziny po posiłku (najczęściej u osób z już zdiagnozowaną cukrzycą)
    - jako część testu doustnego obciążenia glukozą (OGTT)

     OGTT składa się z szeregu pobrań próbek krwi określających poziom cukru na czczo oraz po przyjęciu odpowiedniej ilości glukozy. Pierwsza próbka krwi jest pobierana na czczo, następna po wypiciu płynu zawierającego glukozę. Sprawdza się w ten sposób jak organizm poradzi sobie z nagłym napływem cukru do krwi. Następnie w odpowiednich odstępach czasu pobiera się kolejne próbki. OGTT wykonuje się w przypadku podejrzenia cukrzycy lub w przypadku podwyższonego poziomu cukru we krwi na czczo.

     W celu zdiagnozowania cukrzycy zaleca się dwukrotne wykonanie testów (zarówno poziomu glukozy na czczo jak i OGTT). Badanie poziomu glukozy wykonuje się również u każdej kobiety w ciąży między 24. a 28. jej tygodniem. Jest to badanie przesiewowe, dzięki któremu można wykryć cukrzycę. Badanie to wygląda podobnie jak OGTT.  Pierwsza próbka krwi jest pobierana na czczo. Różnica dotyczy czasu pobrania drugiej próbki – robi się to po 1 godzinie od przyjęcia roztworu cukru. Jeśli wynik badania okaże się nieprawidłowy, lekarz zaleci wykonanie klasycznego OGTT.

     Chorzy na cukrzycę muszą monitorować poziom glukozy kilka razy w ciągu dnia. Pozwala to ustalić dawkę insuliny oraz innych leków przeciwcukrzycowych, które powinni przyjmować. Samokontroli dokonuje się z wykorzystaniem glukometru. Po niewielkim nakłuciu skóry (zazwyczaj opuszki palca ręki), niewielką ilość krwi umieszcza się na papierowym pasku, który następnie wkłada się do glukometru. Na tej podstawie wynik aparat dokonuje odczytu poziomu cukru we krwi.

     Najczęstszą przyczyną podwyższonego poziomu glukozy jest cukrzyca. Istnieje jednak szereg innych czynników, które powodują podwyższenie poziomu cukru we krwi. Należą do nich:

    - akromegalia

    - stres (w wyniku urazu, wypadku, zawału serca, udaru)

    - przewlekła niewydolność nerek 

    - insulinporność

    - przyjmowanie niektórych leków: kortykosteroidów, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, estrogenów (w tym również tabletek antykoncepcyjnych oraz hormonalnej terapii zastępczej), litu, kwasu acetylosalicylowego (aspiryny)

    - nadmierne w stosunku do zapotrzebowania przyjmowanie pokarmów.

     Poniżej znajdziesz interpretację wyników badania poziomu cukru (glukozy) we krwi.

    Poziom glukozy na czczo:

     

     

    POZIOM GLUKOZYINTERPRETACJA
    Od 70 do 99 mg/dL (od 3.9 do 5.5 mmol/L)Prawidłowy poziom glukozy
    Od 100 do 125 mg/dL (od 5.6 do 6.9 mmol/L)Nieprawidłowy poziom glukozy na czczo (stan przedcukrzycowy)
    Co najmniej 126 mg/dL (7.0 mmol/L) w co najmniej dwóch pomiarachCukrzyca

     

     

    Test doustnego obciążenia glukozą (OGTT):

    Poniższe wartości nie odnoszą się do badania u kobiet w ciąży. Druga próbką jest pobierana po 2 godzinach od spożycia płynu z 75 g glukozy.

     

     

    POZIOM GLUKOZYINTERPRETACJA
    Poniżej 140 mg/dL (7.8 mmol/L)Prawidłowa tolerancja glukozy
    Od 140 do 200 mg/dL (od 7.8 do 11.1 mmol/L)Nieprawidłowa tolerancja glukozy (stan przedcukrzycowy)
    Powyżej 200 mg/dL (11.1 mmol/L) w co najmniej dwóch pomiarachCukrzyca


     

    Badanie przesiewowe u kobiet w ciąży: test obciążenia glukozą:

    Druga próbka jest pobierana po 1 godzinie od przyjęcia płynu z 50 g glukozy.

     

     

    POZIOM GLUKOZYINTERPRETACJA
    Poniżej 140* mg/dL (7.8 mmol/L)Poziom prawidłowy
    Powyżej 140* mg/dL (7.8 mmol/L)Poziom nieprawidłowy, konieczne wykonanie OGTT
    * W niektórych laboratoriach punkt odcięcia wynosi >130 mg/dL (7.2 mmol/L) 

     

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Cukrzycowa choroba nerek(zespół Kimmelstiela-Wilsona, diabetic kidney disease, Kimmelstiel-Wilson syndrome) dawniej znana jako nefropatia cukrzycowa.Będąca czynnościowym i strukturalnym uszkodzeniem miąższu nerek spowodowanym przewlekłą hiperglikemią w przebiegu cukrzycy. W krajach rozwiniętych cukrzycowa choroba nerek jest najczęstszą przyczyną przewlekłej schyłkowej choroby nerek (ESRD).

     Udostępnij

     Objawy - mikroalbuminuria, białkomocz i postępująca niewydolność nerek. Mikroskopowo stwierdza się zmiany (pogrubienie) w błonie podstawowej, uszkodzenie podocytów, proliferację komórek mezangium, szkliwienie kłębuszków i włóknienie śródmiąższu nefronów.

    Prewencja, diagnostyka i leczenie cukrzycowej choroby nerek zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego.

    1. U chorych na cukrzycę w celu wykrycia lub oceny stopnia zaawansowania cukrzycowej choroby nerek należy określić wydalanie albuminy z moczem, stężenie kreatyniny w surowicy krwi oraz szacowaną wartość przesączania kłębuszkowego (eGFR). Albuminuria i eGFR stanowią niezależne predyktory ryzyka sercowo-naczyniowego oraz nerkowego u chorych na cukrzycę.

    2. Badanie przesiewowe w kierunku albuminurii należy wykonywać w następujący sposób: — raz w roku; u chorych na cukrzycę typu 1 od 5. roku trwania choroby; u chorych na cukrzycę typu 2 od momentu rozpoznania; — poprzedza się je badaniem ogólnym moczu w celu wykrycia/wykluczenia jawnego białkomoczu lub zakażenia dróg moczowych; w przypadku stwierdzenia jawnego białkomoczu oznaczanie wydalania albuminy nie jest konieczne; W celu oceny albuminurii należy: — określić wskaźnik albumina/kreatynina (ACR, albumin/creatinine ratio) na podstawie wyników ilościowych oznaczeń w jednorazowo pobranej próbce moczu (optymalnie porannego) — interpretacja wyników patrz tab. 18.1; lub — wykonać badanie wydalania albuminy (AER,albumin excretion rate) na podstawie ilościowego oznaczenia stężenia albuminy w próbce moczu ze zbiórki 24-godzinnej lub pojedynczej, porannej zbiórki moczu. Wartość albuminurii ze zbiórki 24-godzinnej może być traktowana jako równoważna z albuminurią wyrażona w mg na 1 g kreatyniny. Interpretację wyników przedstawiono w tabeli 18.1. Po uzyskaniu dodatniego wyniku badania AER należy je powtórzyć 2-krotnie w ciągu 3 miesięcy. Uzyskanie 2 dodatnich wyników spośród 3 badań AER jest podstawą rozpoznania albuminurii. Wysiłek fizyczny w okresie 24 godzin poprzedzających oznaczenie, zakażenie, hiperglikemia, niewydolność serca, wysokie ciśnienie tętnicze zwiększają wydalanie albuminy z moczem.

    Tabela 18.1. Definicja nieprawidłowego wydalania albuminy z moczem*

    Kategoria

    AER [mg/dobę]

    ACR (przygodna próbka moczu) [mg/dobę lub mg/g kreatyniny]*

    Wydalanie albuminy [μg/min] — zbiórka moczu

    A1 prawidłowa albuminuria lub nieznacznie zwiększona albuminuria

    < 30

    < 30

    < 20

    A2 umiarkowanie zwiększona albuminuria

    30–300

    30–300

    20–200

    A3 jawny białkomocz

    > 300

    > 300

    200

    *Ilość albuminy wydalanej z moczem w przeliczeniu na 1 g kreatyniny odpowiada w przybliżeniu dobowej albuminurii, pozwalając jednocześnie na uniknięcie błędów związanych z 24-godzinną zbiórką moczu

    Zalecenia prewencyjne

    1. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia cukrzycowej choroby nerek i/lub spowolnienia jej postępu należy zoptymalizować kontrolę glikemii, ciśnienia tętniczego oraz lipemii. 2. Palenie tytoniu jest niezależnym czynnikiem rozwoju i progresji nefropatii u chorych na cukrzycę typu 2. 3. U chorych na cukrzycę typu 1 po 5 latach trwania choroby oraz u wszystkich chorych na cukrzycę typu 2 od momentu jej rozpoznania należy raz w roku wykonywać badanie przesiewowe w kierunku albuminurii oraz oznaczyć stężenie kreatyniny w surowicy krwi.

    Postępowanie lecznicze. Poniżej tabelka

    Tabela 18.4. Zasady postępowania u chorych na cukrzycę z przewlekłą chorobą nerek

    eGFR [ml/min/1,73 m2]

    Postępowanie

    Wszyscy chorzy na cukrzycę

    Raz w roku określić wydalanie albuminy z moczem oraz stężenie kreatyniny i potasu we krwi*

    45–60

    Skierować chorego na konsultację nefrologiczną

    Skorygować dawki stosowanych leków

    Monitorować czynność nerek co 6 miesięcy

    Monitorować stężenia sodu, potasu*, hemoglobiny raz w roku

    Uzupełniać niedobory

    Przeprowadzić szkolenie dietetyczne

    30–44

    Monitorować czynność nerek co 3 miesiące

    Monitorować stężenia sodu, potasu*, hemoglobiny co 6 miesięcy

    Skorygować dawki stosowanych leków

    < 30

    Skierować na leczenie nefrologiczne

    *Szczególnie starannie należy monitorować stężenie potasu we krwi u pacjentów leczonych ACEI/ARB/antagonistami receptora aldosteronowego, zwłaszcza po istotnych zmianach (zwiększeniu) dawek tych leków


    źródło:www.dk.viamedica.pl

    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016

    wikipedia.org

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Dyslipidemia - to nieprawidłowa ilość lipidów (np. trójglicerydów, cholesterolu i / lub fosfolipidów tłuszczu) we krwi. W krajach rozwiniętych większość dyslipidemii to hiperlipidemia. Czyli podniesienie lipidów we krwiCiężkostrawna, zła dieta, palenie papierosów, brak aktywności sportowej prowadzi do wydzielania dużej ilości insuliny. Przedłużone podwyższenie poziomu insuliny może prowadzić do dyslipidemii. Podobnie zwiększone poziomy transferazy O-GlcNAc (OGT) mogą powodować dyslipidemię.

    Udostępnij

    Leczenie dyslipidemii u chorych na cukrzycę

    1. zmiana stylu życia: zwiększenie aktywności fizycznej; zmniejszenie masy ciała u osób z nadwagą lub otyłością; zaprzestanie palenia tytoniu; dieta z ograniczeniem spożycia tłuszczów nasyconych < 10% całkowitej ilości zapotrzebowania energetycznego.

    2. w hipertriglicerydemii bardzo istotne znaczenie mają zmniejszenie nadwagi, redukcja spożycia alkoholu, obniżenie spożycia mono- i dwusacharydów (redukcja spożycia fruktozy), ograniczenie spożycia tłuszczów nasyconych, włączenie do diety tłuszczów jednonienasyconych, redukcja spożycia węglowodanów

    3. dobra i częsta kontrola glikemii

    4. leczenie farmokologiczne (u osób ze współistniejącymi chorobami sercowo- naczyniowymi, przewlekłą chorobą nerek)

    Na podstawie: Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016 

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Glikacja białek - nieenzymatyczny proces łącznia się glukozy z grupami wolnych białekFizjologiczny stan odpowiedzialny za procesy starzenia. Duży wpływ na przyśpieszenie w/w stanu ma hiperglikemia czyli długotrwały podwyższony poziom glukozy we krwi (cukrzyca, insulinooporność).

    Udostępnij

     Hiperglikemia odpowiada za szybsze występowanie powikłań cukrzycowych (np. cukrzycowa choroba oczu, cukrzycowa choroba nerek, polineuropatia, angiopatia) co doprowadza do chorób nerek, oczu, serca, miażdżycy naczyń tętniczych mózgu. Osłabia także strukturę kolagenu. Wysokie stężenie glukozy doprowadza do jej łatwego łączenia z hemoglobiną (jednym z białek). Pomiar zawartości glikowanych białek we krwi (głównie hemoglobiny) jest wskaźnikiem diagnostycznym, przydatnym w ocenie wyrównania cukrzycy. Badanie to tzw. hemoglobina glikowana HbA1c, która odzwierciedla poziom glukozy w ostatnich 4-12 tygodni. Do celów określenia przebiegu i kontrolowania cukrzycy, jest to bardziej miarodajne badanie niż pomiar glukozy we krwi glukometrem.

     Odpowiada za to wolniejsze wahanie glikowanych białek niż chwilowy poziom glukozy.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Glukozuria nerkowa (cukromocz) - zaburzenie wchłaniania glukozy w cewkach nerkowych. Doprowadza do obecności glukozy (cukru) w moczu (cukromocz) u osoby u której jeszce nie zdiagnozowano cukrzycy.

    Udostępnij

     Przyczyna glukozurii nerkowej może być nie tylko chorobą czynności cewek nerkowych ale również innych zaburzeń. Najczęściej spowodowana jest przekroczeniem poziomu cukru w osoczu, który nerki nie są już w stanie wchłonąć. Skutkiem tego jest przedostanie się pewnej ilości cukru do moczu. Prawidłowa glikemia (stężenie glukozy we krwi) na czczo wynosi do 70 – 90 mg/dl, natomiast prawidłowy próg nerkowy glikemii to 150 – 180mg/dl. Najczęściej przyjmuje się 160 mg/dl. Dlatego w przypadku nieprawidłowego, dopuszczalnego poziomu glukozy na czczo (100 – 125mg/dl) glukozuria nie będzie występować. Wyjątkiem jest grupa stanowiąca kobiety w ciąży. W ich przypadku tzw próg nerkowy wynosi do 150 mg/dl. U nich może występowaćglukozuria fizjologiczna. Innym wyjątkiem jest tzw cukrzycowa choroba nerek, dawniej zwana nefropatią cukrzycową. W jej przypadku próg nerkowy wynosi 300mg/dl. Tu pomimo hiperglikemii nie stwierdzi się cukromoczuInną przyczyną choroby są uszkodzone kanaliki proksymalne nerek. Cukier pojawi się pomimo prawidłowej glikemii.

    Wyróżnia się trzy rodzaje glukozurii:

    - Glukozuria łagodna

    Typu A – obecność glukozy w moczu spowodowana obniżeniem maksymalnej resorpcji glukozy oraz obniżeniem progu nerkowego

    Typu B – obecność glukozy w moczu spowodowana obniżonym progiem nerkowym

    Typu C – obecność glukozy w moczu spowodowana całkowitym brakiem resorpcji glukozy

    - Glukozuria w przebiegu cukrzycy

    - Glukozuria w przebiegu dysfunkcji kanalików nerkowych (zespół Fanconiego).

    Glukozuria nerkowa nie wymaga leczenia a gdy nie ma innych objawów choroby nerek, to nie ma obaw o rozwój niewydolności nerek.

    Odmianą glukozurii (cukromoczu), jest melituria. Jest to stan gdzie gdzie w moczu znajdziemy cukier inny niż glukoza. Znane jest kilka rodzajów meliturii w zależności od substancji znajdującej się w moczu:

    galaktozuria – obecność galaktozy

    laktozuria – obecność laktozy

    fruktoruzia – obecność fruktozy

    pentozuria – obecność w moczu cukrów z grupy pentoz takich, jak ksyloza, ksyluloza, ryboza oraz rybuloza

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Wpływ działania konopi indyjskich, roślin z gatunku konopiowatych na organizm człowieka był przedmiotem wielu badań medycznych. Tetrahydrokanabinol (THC) to składnik decydujący o narkotycznym działaniu i sile preparatów z konopi.

     Badania wykazały że, działa przeciwwymiotnie, przeciwdrgawkowo oraz ma wpływ na redukcję ciśnienia śródgałkowego. Dlatego w kilku krajach ten preparat przepisywany jest pacjentom z chorobami neurologicznymi.

     Należy jednak rozróżnić działanie tzw marihuany leczniczej od działania typowych konopi indyjskich na organizm. Pomimo publikowania coraz to większej ilości badań skutki w odniesieniu do cukrzycy pozostają słabo rozpoznane.

     W październiku 2019 opublikowano, w Diabetes Care, nowe wyniki badań przeprowadzone w 69 ośrodkach USA na diabetykach z cukrzycą typu 1. Naukowcy z Uniwersytetu Colorado odkryli dwukrotny wzrost ryzyka powstania kwasicy ketonowej u osób z cukrzycą typu 1.

     Kwasica ketonowa to jedno z powikłań cukrzycy. Związana jest z brakiem insuliny przy długo utrzymującym się wysokim poziomem glukozy powodującym gromadzenie się ciał ketonowych w moczu. Może to prowadzić do śpiączki lub śmierci. Była to grupa dorosłych (932), która umiarkowanie korzystała z konopi a zwiększone ryzyko powstania kwasicy ketonowej zaobserwowano u 61. W trakcie badań brano pod uwagę również ważne czynniki mogące mieć wpływ na rezultat badań. Były to:

    - problem ze zdrowiem psychicznym badanych

    - istniejące już powikłania cukrzycowe u badanych

     Oczywiście badanie wykazało tylko znacząco związek między zażywaniem konopi a jedynie ryzykiem powstania kwasicy. Nie znaleziono tzw związku przyczynowego, który jasno określiłby wpływ substancji psychotropowej na powstanie kwasicy ketonowej u chorych z cukrzycą typu 1.

     Jednak kolejne badania ze stycznia 2019 roku nad osobami z cukrzycą typu 1 wykazały już większy wpływ marihuany na gospodarkę węglowodanową we krwi (glukoza). Potwierdzono zwiększone ryzyko kwasicy ketonowej u diabetyków z cukrzycą typu 1, którzy używali marihuany w ostatnim roku.

     Istnieją także badania potwierdzające pozytywne działanie konopi indyjskich na zmniejszenie insulinooporności u osób z cukrzycą typu 2. Oznacza to zwiększenie skuteczności działa insuliny w transportowaniu glukozy z krwi do komórek organizmu.

     Jednym z działań ubocznych konopi indyjskich to wzrost apetytu. Posiłek lub jego brak będzie miał wpływ na poziom glukozy we krwi. Jednak co ważniejsze, zmienić się mogą objawy związane z odczuwaniem hiperglikemii lub hipoglikemii. Osoba chora na cukrzycę może to błędnie interpretować i doprowadzić się do stanów ciężkich.

     Konopie indyjskie mają różny wpływ na osoby chore na cukrzycę. W dużej mierze zależy to od rodzaju cukrzycy. Badania pokazują że stanowią większe zagrożenie dla osób z cukrzycą typu 1. Dlatego istnieje potrzeba nowych badań, w celu uzyskania szczegółowych informacji w temacie konsekwencji zażywania konopi indyjskich u diabetyków typu 1. W sytuacji zażywania używki ważne jest zachowanie większej czujności. Należy częściej i uważniej kontrolować poziomu glukozy, zwłaszcza gdy konopie indyjskie są spożywane z alkoholem.

     

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Zalecenia Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego dotyczące diagnostyki i leczenia zaburzeń funkcji tarczycy w cukrzycy typ 2.

    1. W trakcie każdej wizyty pacjenta u diabetologa konieczne jest przeprowadzenie badania klinicznego w kierunku chorób tarczycy, a w przypadku odchyleń w badaniu przedmiotowym — oznaczenie stężenia TSH.

    2. U każdego pacjenta z nowo rozpoznaną  cukrzycą typu 2 i u pacjentów z trwającą już chorobą, u których do tej pory nie wykonywano badań w kierunku oceny czynności hormonalnej tarczycy, zaleca się oznaczenie stężenia TSH.

    3. U pacjentów ze stężeniem TSH ≥ 2,0 mIU/l należy oznaczyć miano TPOAb.

    4. W przypadku stwierdzenia miana TPOAb powyżej wartości referencyjnych należy zweryfikować typologię cukrzycy, przede wszystkim poprzez oznaczenie miana przeciwciał przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego (anty-GAD, anti-glutamic acid decarboxylase autoantibody).

    5. U pacjentów z mianem TPOAb powyżej wartości referencyjnych i stężeniem TSH ≥ 2,0 mIU/l zaleca się oznaczenie stężenia fT4, a ponadto u tych chorych raz w roku należy powtarzać badanie stężenia TSH.

     

     

    6. U pacjentów z mianem TPOAb w zakresie wartości referencyjnych i stężeniem TSH ≥ 2,0 mIU/l zaleca się powtarzanie badania stężenia TSH co 2 lata.

    7. U pacjentów z mianem TPOAb w zakresie wartości referencyjnych i stężeniem TSH < 2,0 mIU/l zaleca się oznaczanie stężenia TSH co 5 lat.

    8. U chorych na cukrzycę z niewyrównaną  gospodarką lipidową zaleca się oznaczenie stężenia TSH.

    9. U każdej pacjentki planującej ciążę zaleca się oznaczenie stężenia TSH.

    10. U każdej pacjentki w 4.–8. tygodniu ciąży (pierwsza wizyta położnicza) zaleca się oznaczenie stężenia TSH oraz miana TPOAb.

    11. U każdej pacjentki w ciąży z wywiadem choroby Gravesa- Basedowa zaleca się oznaczenie stężenia TSH oraz miana TRAb w 4.–8. tygodniu ciąży (pierwsza wizyta położnicza). Zaleca się ponadto powtórny pomiar miana TRAb pod koniec II trymestru ciąży (przed 22. tygodniem).

    Według: J. Sowiński, L. Czupryniak, A. Milewicz, A. Hubalewska-Dydejczyk, M. Szelachowska, M. Ruchała, A. Lewiński, M. Górska, K. Siewko, E. Wender-Ożegowska, D. Zozulińska-Ziółkiewicz, R. Junik, N. Sawicka, P. Gutaj;

    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2017

    za pozwoleniem:www.journals.viamedica.pl/diabetologia_praktyczna

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Makulopatia cukrzycowa (DME – Diabetic Macula Edema) – to jedno z najbardziej znanych powikłań cukrzycowych dotyczących wzroku. Jest następstwem cukrzycowej choroby oczu, dawniej znanej pod pojęciem retinopatii cukrzycowej. Jako efekt hiperglikemii, uważana za główną przyczyną utraty wzroku wśród osób chorujących na cukrzycę typu 2.

     Cukrzyca na wskutek wysokich poziomów cukru powoduje większe predyspozycje do krzepliwości krwi w naczynkach krwionośnych naszego organizmu, w tym oka. Dlatego w przebiegu makulopatii cukrzycowej dochodzi do ograniczenia krążenia krwi w środkowej części siatkówki oka. Doprowadza to do obrzęku znajdującej się tam plamki (cukrzycowy obrzęk plamki) poprzez zakrzepy i zastoje krwionośne. Plamka zaś odpowiada za, przetwarzanie padającego światła w obraz, który widzimy. Zmiany powstałe na wskutek długo utrzymującej się hiperglikemii (wysoki poziom cukru) w rejonie plamki ograniczają dopływ światła, co w efekcie pogarsza wzrok.

     

     

     

    Objawy makulopatii cukrzycowej:
    - pogorszenie widzenia wprost proporcjonalne do czasu utrzymywania się obrzęku

    Leczenie makulopatii cukrzycowej:

    - terapia anty-VEGF - zastrzyki powodujące zmniejszenie obrzęku podawane do oka

    - fotokoagulacja plamki (FK) ogniskowa lub grid – leczenie laserem mikropulsowym

    - ogniskowa fotokoagulacja laserowa

    - kortykosteroidy – sterydy przeciwzapalne

    Powyższe leczenie nie działa na przyczyny cukrzycowego obrzęku plamki w procesie makulopatii. Jest jedynie działaniem wyłącznie ukierunkowanym na objawy, które powstały na wskutek źle kontrolowanej cukrzycy. Tak jak w każdym powikłaniu cukrzycowym, tak i w tym przypadku należy dodatkowo skupić się na prawidłowym prowadzeniu i leczeniu cukrzycy.

     

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Osoby chore na cukrzycę typu 2, częściej powinne przeprowadzać badania kontrolne w kierunku chorób wątroby. Badania naukowe wykazują ważność monitorowanie wątroby pod kątem NAFLD czyli niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (ang NAFLD nonalcoholic fatty liver disease). Na podstawie obrazu histopatologicznego NAFLD dzieli się na niealkoholowe stłuszczenie wątroby (nonalcoholic fatty liverNAFL) i niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby (nonalcoholic steatohepatitisNASH). Powstaje na wskutek przyczyn innych niż nadmierne spożywanie alkoholu.

    NAFLD charakteryzuje się gromadzeniem w hepatocytach tłuszczu na wskutek insulinooporności lub stanu przedcukrzycowego. Tłuszcz w wątrobie sprawia, że narząd wolniej i mniej reaguje na insulinę endogenną. Powoduje to wzrost glukozy we krwi, co może prowadzić do powstania cukrzycy typu 2. Długotrwały stan chorobowy doprowadza także do zapalenia wątroby czego efektem jest marskość watroby.

     

     

     

     Do głównymi czynników (przyczyny) ryzyka należy:

    - otyłość (zwiększona wartość BMI, otyłość brzuszna)

    - zespół metaboliczny

    - cukrzyca typu 2 (podczas badań USG stwierdzano stłuszczenie wątroby u 60–70% chorych)

    - insulinooporność

    - dyslipidemia

    Badania potwierdzają, że NAFLD może odgrywać ważną rolę w rozwoju stanu przedcukrzycowego i cukrzycy typu 2. Zaś cukrzyca typu 2 ma bardzo duży wpływ na wystąpienie NASH. Jest to cięższa postać NAFLD znanej jako niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby. Doprowadza do niej nadmiar wcześniej odłożonego tłuszczu w wątrobie, który wywołuje stan zapalny niszcząc hepatocyty tworząc tkankę bliznowatą. Końcowym stanem procesu może być marskość wątroby.

    Statystycznie potwierdzono że, siedmiu na dziesięciu pacjentów z cukrzycą typu 2 lub stanem przedcukrzycowym (np. insulinooporność) ma zbyt dużo tłuszczu w wątrobie. U połowy z nich stwierdza się już zapalenie i bliznowacenie tkanek.

    Z powodu małej ilości objawów bardzo trudno jest postawić prawidłową diagnozę.Główne objawy niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby to:

    -ból w górnej prawej części brzucha

    - ból w i poniżej klatki piersiowej.

    - nagły podwyższony poziom enzymów wątrobowych (jeśli wyeliminowano nadużywanie alkoholu, zapalenie wątroby typu B i C, leki).

    Przy w/w objawach lekarz powinien skierować na badania USG jamy brzusznej.

    Wcześnie zdiagnozowanie NAFLD i/lub NASH wraz z redukcją masy ciała (indeks BMI) daje szansę na powstrzymanie a nawet zaniku procesu chorobowego. Badania pokazują, że utrata 7% - 10% masy ciała może zahamować rozwój NAFLD i NASH. Warto więc skonsultować się również z dietetykiem w celu opracowania diety i fizjoterapeutą który zaleci indywidualnie dobrane ćwiczenia.

     

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • U 2 mln Polaków zdiagnozowano cukrzycę, aż 33% z nich cierpi z powodu problemów skórnych, czyli co trzecia osoba musi udać się do dermatologa po pomoc. Częstymi problemami klinicznymi u diabetyków jest suchość skóry, zlokalizowany świąd, skłonność do podrażnień oraz częste infekcje bakteryjne i grzybiczeNieprawidłowo funkcjonująca bariera naskórkowa jest głównym powodem suchej skóry. Skóra człowieka pełni rozmaite funkcje fizjologiczne, takie jak integracja ze środowiskiem zewnętrznym lub ochrona narządów wewnętrznych przed działaniem szkodliwych czynników środowiskowych.

    Udostępnij

    W procesach obronnych skóry przed wnikaniem drobnoustrojów zaangażowane są zarówno proste mechanizmy, takie jak: swoista struktura warstwy rogowej, obecność płaszcza wodno-lipidowego, kwaśnego pH skóry oraz właściwe jej nawilżenie, jak i złożone procesy immunologiczne. Utrzymanie integralności naskórka (warstwy skóry, która komunikuje się ze środowiskiem zewnętrznym) oraz prawidłowe funkcjonowanie bariery naskórkowej chroni przed problemem suchej skóry i zapobiega penetracji czynników drażniących, toksycznych oraz alergenów.

    Należy przede wszystkim regularnie stosować emolienty, czyli preparaty nawilżająco-natłuszczające, określane już w latach 50. XX wieku jako środki zmniejszające objawy kliniczne suchej skóry.

    Emolienty powinny wykazywać wielopłaszczyznowe działanie i zawierać:

    - substancje natłuszczające – które stanowią barierę dla odparowywania wody, zatrzymując ją w skórze, takie jak: olej parafinowy, olej silikonowy, lanolina, fomblin (polimer błonotwórczy); pozostają one na powierzchni skóry w postaci cienkiej warstwy (filmu)

    - substancje nawilżające – humektanty – związki o silnych właściwościach higroskopijnych, mające zdolność trwałego wiązania wody – do grupy tej zalicza się: kwas hialuronowy, mocznik, glicerol, kwas mlekowy; dzięki grupom hydroksylowym w swoich cząsteczkach umożliwiają one powstawanie naturalnego zapasu wody w skórze, ponadto humektanty działają korzystnie na sam preparat, zapobiegając jego wysychaniu

    - substancje odbudowujące ubytki lipidów warstwy rogowej – suplementy lipidów, które rekonstruują barierę naskórkową, czyli: kwasy tłuszczowe z triglicerydów, oleju z kukurydzy, masła shea, nasion ogórecznika, oleju makadamia, oleju canola (rzepakowy), oleju awokado.

    Na rynku farmaceutycznym występuje duża różnorodność preparatów do pielęgnacji i leczenia suchej skóry. Dobór w każdym przypadku powinien być indywidualny, dokonany przez lekarza lub farmaceutę. Skuteczność terapii miejscowej, prowadzącej do wzmocnienia bariery naskórkowej, w znacznym stopniu zależy od regularnych i częstych aplikacji emolientów (przynajmniej 2 razy dziennie). Nie należy rezygnować z emolientów w przypadku remisji (tzn. kiedy suchość lub „problemy skórne” ustąpią).

    Zgodnie z rekomendacjami Amerykańskiego Towarzystwa Diabetologicznego stosowanie emolientów jest wskazane u diabetyków w profilaktyce suchej skóry. Bardzo istotnym elementem tej profilaktyki jest regularne i systematyczne stosowanie emolientów.

    Suchość i świąd skóry są często pierwszymi objawami  cukrzycy. Osiągnięcie wyrównania metabolicznego w wyniku zastosowanego leczenia przeciwcukrzycowego oraz stosowanie emolientów jest istotnym elementem w utrzymaniu prawidłowo funkcjonującej bariery naskórkowej. W rezultacie tych działań skóra staje się mniej podatna na pęknięcia, uszkodzenia czy podrażnienia. Prawidłowo funkcjonująca bariera naskórkowa odgrywa bardzo ważną rolę w ochronie organizmu przed działaniem czynników środowiskowych. Efekt kliniczny stosowanych preparatów zależy zarówno od właściwego doboru preparatu, systematycznego jego stosowania, jak i właściwej edukacji chorego.

     

    Na podstawie

    Dr n. med. Jolanta Maciejewska, specjalista dermatologii i wenerologii
    Wojewódzki Szpital Obserwacyjno-Zakaźny w Bydgoszczy 
    LEKARZE Mostowa4 – Bydgoszcz

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Próg nerkowy –stan, w którym dochodzi do przekroczenia ilości danej substancji (wartość graniczna)znajdującej się w osoczukrwi.Powoduje toprzedostanie siędanej substancji (składnika) do moczu.Przyczyn cukru (glukoza) w moczu jest wiele ale dla osoby chorej na cukrzycę najważniejsze to:

    Cukier w moczu - przyczyny

    cukrzyca typu 1

    cukrzyca typu 2

    zły metabolizm węglowodanów

    patologia kanalików nerkowych

    stres

    ciąża

    zwiększona aktywność fizyczna

     Nerka - główny narząd wydalania toksyn utrzymuje stały poziom glukozy we krwi z powodu jej odwrotnej absorpcji z pierwotnego moczu,który przechodzi przeztzwkanaliki nerkowe. W prawidłowych warunkach (zdrowie)glukozaw moczu niewystępuje. Pojawia się kiedy stężenie cukru we krwi przekroczyłotzwpróg nerkowy.

    Próg nerkowy dlailościglukozy wynosi 160 mg/dl(zgodnie z aktualnymi wytycznymi). Kiedy cukier przekroczy w/w poziom we krwi następuje wydalanie nadwyżki glukozywrazz moczem.oczywiście przypadki,gdzieglukoza w moczu pojawi się przycukrzedopiero 200 mg/dl.Jest to uwarunkowane cechami osobniczymi i należy podchodzić do badań bardzo indywidualnie. Jeślipoziom cukruzaczyna rosnąćwówczaskanaliki nerkowe tracą zdolność do podtrzymywania go z pierwotnego moczu.Prowadzitodo wydalaniagowraz z przefiltrowanym moczem.

     Próg nerkowybadanie.

    Badanie poziomu glikemii wykonuje się co 30 minut z równoczesnym określeniem stężenie glukozy w oddawanym moczu.

    Interpretacja badania:

    1. obecność glukozy w moczu wraz ze spadkiem stężenie glikemii - poziom progu nerkowego określa się kiedy glukoza przestanie występować w moczu.

    2. poziom glukozy we krwi wzrasta z brakiem glukozy w moczu - poziom progu nerkowego określamy kiedy pojawi się glukoza w moczu.

    • glukoza 0 ; ketony 0 ; wynik dobry

    • glukoza + ; ketony 0 ; za dużo glukozy (należy skorygować dawkę insuliny tzw korekta)

    • glukoza + ; ketony + ; za mała ilość insuliny (należy skorygować insulinę bazową i/lub do posiłku)

    • glukoza 0 ; ketony + ; tzw zakwaszenie (skorygować ilość jedzenia)

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Leczenie retinopatii cukrzycowejzależy od stanu zmian degeneracyjnych w oku. W pierwszej kolejności, należy zwrócić uwagę na prawidłowe kontrolowanie przebiegu cukrzycyWyrównanie metaboliczne, leczenie nadciśnienia (inhibitory ACE, inhibitory receptora AT1), zaburzeń gospodarki lipidowej czy też poprzez podawanie aspiryny w celach kardioprofilaktycznych, to pierwszy krok do ograniczenia powikłań cukrzycowych związanych z okiem.W sytuacji kiedy ośrodki optyczne oka są jeszcze przejrzyste lekarz diabetolog może zalecić tzw fotokoagulację laserową siatkówki.Fotokoagulacja laserowa to seria pojedynczychimpulsów (błysków), światła laserowego koagulującego,której celem jest zniszczenie patologicznie zmienionych naczyń krwionośnych. W miejscuskupienia światła powstają trwałe zrosty siatkówki, nabłonka barwnikowego oraz naczyniówkia odwarstwienia siatkówki maleje.

     

     

    W zależności od poziomu zmian oka stosuje się fotokoagulację:

    - ogniskowa – wczesne zmiany retinopatii i mały obrzęk plamki

    - typu GRID – poszerzony (rozlany) obrzęk plamki

    - panfotokoagulacja – ciężki stan retinopatii nieproliferacyjna i proliferacyjna

    Odpowiednio wcześnie wykonana fotokoagulacja laserowa hamujeznaczącorozwójretinopatii cukrzycowej.

     Innym zabiegiem jest tzw witrektomia, którą zaleca się w sytuacjiniewchłaniających siękrwotoków do ciała szklistego.Witrektomiato usunięcie ciała szklistego z wnętrza gałki ocznej.Stosuje sięprzede wszystkim w celu stabilizacji i poprawy funkcji siatkówki.Zasadątutaj jest - czym szybciej tym lepiej.

     W bardzo zaawansowanych zmianachcukrzycowego obrzęku plamkiw uzupełnieniu laseroterapiiwykonuje siędodatkowo tzwdoszklistkowe iniekcje preparatów przeciwciał anty-VEGF:(afliberceptu, ranibizumabu i bewacyzumabu). 

    W leczeniu cukrzycowej choroby oczu stosuje się także wstrzyknięcia sterydów. Podawane doszklistkowo lub okołogałkowowstrzyknięcia mająza zadaniedziałać antyangiogenne i przeciwobrzękowo. W przypadkachosób chorych na cukrzycę z nieodwracalnymi zaburzeniami widzenia,nieunikniona będzie wówczasrehabilitacja (protokoły postępowań)taka sama jakdla osób źle widzących lub ociemniałych.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Powikłania związane z cukrzycą dotyczą prawie wszystkich struktur anatomicznych w układzie wzrokowym. Najczęściej występującą i najcięższą, bo zagrażającą utratą wzroku, jest retinopatia cukrzycowa i związany z nią cukrzycowy obrzęk plamki.

     Poniżej znajdują się wskazania do wykonywania badań zalecanych przez Polskie Towarzystwo Dibetologiczne u chorych na cukrzycę.

    1. Pierwsze badanie:

    w cukrzycy typu 1 — należy je przeprowadzić w ciągu pierwszych 5 lat od momentu zachorowania;

    w cukrzycy typu 2 — musi być wykonane w momencie rozpoznania choroby lub krótko po jej zdiagnozowaniu.

     

     

    2. Badania kontrolne i ewentualne leczenie:

    wskazane ze względu na początkowo bezobjawowy charakter retinopatii; — częstość zależy od stopnia zaawansowania retinopatii cukrzycowej:

    bez retinopatii — raz w roku,

    początkowa retinopatia nieproliferacyjna — co 6 miesięcy,

    retinopatia nieproliferacyjna bardziej zaawansowana — co 3 miesiące,

    retinopatia nieproliferacyjna ciężka — zabieg laserowy,

    retinopatia proliferacyjna — zabieg laserowy w trybie pilnym lub rozważenie innych operacji okulistycznych (np. witrektomii),

    cukrzycowy obrzęk plamkiw postaci pozadołkowej zabieg laserowy, w przypadku postaci z zajęciem dołka wskazane jest zastosowanie iniekcji doszklistkowych preparatami przeciwciał anty-VEGF, które mogą być uzupełnione zabiegiem laserowym,

    po zabiegach laserowych siatkówki — miesiąc po zabiegu,

    po zabiegu witrektomii — termin badania wyznacza się indywidualnie, zależnie od stanu dna oka,

    u kobiet chorych na cukrzycę będących w ciąży — co 1–3 miesiące przez cały okres ciąży w zależności od stanu oka,

    u kobiet planujących ciążę — przed zajściem w ciążę i wówczas, w razie potrzeby, wykonuje się zabiegi laserowe siatkówki.

    3. Pilne wskazania do wykonania badania okulistycznego:

    ryzyko utraty wzroku:

    obecność retinopatii proliferacyjnej,

    obecność zaawansowanych powikłań ocznych (nowotworzenie naczyń w tęczówce, wylew do ciała szklistego, świeże odwarstwienie siatkówki); — obecność zmian potencjalnie zagrażających utratą wzroku:

    retinopatia nieproliferacyjna ciężka,

    retinopatia nieproliferacyjna z cukrzycowym obrzękiem plamki,

    inne nieprawidłowości obecne w dnie oka, trudne do interpretacji lub niewyjaśnione pogorszenie ostrości wzroku,

    ciąża. Zalecane częstości badań okulistycznych w poszczególnych grupach pacjentów przedstawiono w tabeli 19.1. Przestrzeganie tych zaleceń, które mają przede wszystkim charakter przesiewowy, nawet kilkukrotnie zmniejsza ryzyko ślepoty z powodu cukrzycy.

    Publikacja za zgodą: www.viamedica.pl  www.journals.viamedica.pl/diabetologia_praktyczna 

    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2018

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"