kontroluj cukrzycę z nami
A A A

cukrzyca typ 1

  •  Bezpieczny wysiłek fizyczny a cukrzyca. Z czasem zwiększa się ilość osób chcących uprawiać aktywność sportową. Dotyczy to również osób chorych na cukrzycęWiele korzyści, jakie niesie za sobą uprawianie wysiłku fizycznegopowoduje że,jestontraktowany jako ważnaczęść kompleksowego postępowania wprowadzeniu ileczeniu cukrzycy.Organizm w trakcie systematycznego wysiłku fizycznegowytwarzawiększąwrażliwość na insulinę.Skutkiem tego jest mniejsze dobowe zapotrzebowanie na hormon. Wpływa pozytywnie na kontrolę glikemii(HbA1c)orazprofil lipidowy(cholesterol).Dodatkowo wpływa na szybsząredukcję masy ciała(BMI) co prowadzi także do pozytywnych zmian w nastrojunawet udiabetyków z depresją.

    Udostępnij

    Aby bezpiecznie rozpocząć, a następnie kontynuować wysiłek fizyczny osoba chora na cukrzycę powinna trzymać się kilku sprawdzonych i polecanych przez Polskie Towarzystwo Diabetologiczne zasad.

    Najważniejsze aby dostosować wysiłek fizyczny do możliwości pacjenta, stanu choroby oraz jego umiejętności kontrolowania glikemii. Rozpoczynając od poziomu umiarkowanego powoli dochodząc douzyskania optymalnegopoziomudla danej osoby.W tym powinien nam pomócprowadzącylekarz diabetologwrazz fizjoterapeutą. Zaczynamy od 2-3 dni w tygodniu kończąc na codziennym regularnym treningu. Jest to ważne, by aplikować wysiłeko odpowiedniejczęstotliwości. Musimy dać czas naodpoczynek mięśniomoraz możliwość dostosowania się organizmu do zmniejszonych dawek insuliny.

     Każda osoba rozpoczynając aktywność fizyczną,powinna wykonywać trwającą 5 – 10 minutrozgrzewkę. W połowie czasu trwania wysiłku ćwiczenia rozciągające, a na zakończenie — uspokajające(oddechowe). Oczywiście należy pamiętać że,wysiłek fizycznyzawsze będziepodnosił prawdopodobieństwoostrej lub opóźnionej hipoglikemii,którą dodatkowopowiększa spożywanie alkoholupo wysiłku (np. jazda na rowerze i piwo).Dlatego tak ważna jest znajomość reakcji naszego ciała i częste monitorowanie glikemii.Pamiętać należy też o:

    zapobieganiu odwodnieniu organizmu(wysoka temperatura otoczenia)

    ryzyku uszkodzenia stópw trakcie wysiłku, zwłaszczajeśli mamy zdiagnozowaną neuropatię obwodowągdzie istniejeobniżenie progu czucia bólu.

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

    Na podstawieZalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2018

  •   Postępowanie z chorym na cukrzycę w dniu zabiegu operacyjnego. Wzorzec postępowania opracowany przez Polskie Towarzystwo Diabetologii. 

     Należy zastosować: 1. Dożylny wlew glukozy, insuliny i potasu pod kontrolą glikemii: — algorytm 1: u osób z bezwzględnym niedoborem insuliny zalecany jest oddzielny ciągły dożylny wlew insuliny (stężenie roztworu: 1 j. preparatu krótkodziałającej insuliny ludzkiej w 1 ml 0,9% NaCl) i roztworu glukozy (5–10%) za pomocą pomp infuzyjnych. Do zrównoważenia 1 g egzogennej glukozy potrzeba 0,3 j. insuliny (tab. 25.1). Jeżeli w czasie zabiegu wartość glikemii wzrośnie o 30– –50 mg/dl powyżej 180 mg/dl, należy zwiększyć prędkość wlewu insuliny o 1–2 j./godz. W przypadku glikemii przekraczającej 250 mg/dl (13,9 mmol/l) należy przerwać dożylny wlew roztworu glukozy i ponowić dopiero po obniżeniu stężenia glukozy we krwi do 180 mg/dl (10 mmol/l). Zaleca się równocześnie zwiększenie prędkości dożylnego wlewu insuliny. Ten sposób postępowania powinien być kontynuowany aż do czasu podjęcia żywienia doustnego. W trakcie dożylnego wlewu insuliny zalecana jest kontrola glikemii co 1 godzinę, a po stabilizacji glikemii w kolejnych 3 pomiarach co 2 godziny; algorytm 2: u chorych na cukrzycę typu 2 z zachowaną sekrecją insuliny można opcjonalnie podać roztwór glukozy, insuliny i potasu (500 ml 5–10% glukozy zawierającej 8–16 j. insuliny krótkodziałającej oraz 10–20 mmol chlorku potasu): Σ należy rozważyć zastosowanie większej dawki insuliny (≥ 20 j.) u osób otyłych, gdy występuje ciężka infekcja, podczas zabiegu kardiopulmonologicznego, u osób operowanych w stadium hipotermii lub gdy wyjściowe stężenie glukozy wynosi > 180 mg/dl (10,0 mmol/l), Σ należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki insuliny (12 j.) u osób szczupłych, a także u przyjmujących przed zabiegiem małe dawki insuliny lub doustne leki hipoglikemizujące. 2. Dożylny wlew glukozy, insuliny i potasu należy rozpocząć o godzinie 8.00 rano i kontynuować w sposób ciągły, z szybkością 80 ml/godz., do czasu podjęcia normalnego odżywiania. 3. W trakcie podawania dożylnego wlewu glukozy, insuliny i potasu należy utrzymywać stężenie glukozy w osoczu krwi w granicach 100–180 mg/dl (5,6– –10,0 mmol/l): — jeżeli stężenie glukozy w osoczu krwi zmniejsza się lub utrzymuje w dolnych granicach zalecanych wartości, dawkę insuliny należy zmniejszyć o 4 j.; — zaleca się zwiększenie dawki insuliny w kroplówce o 2 j. na każde 30 mg/dl (1,6 mmol/l) stężenia glukozy w osoczu krwi > 180 mg/dl (> 10 mmol/l). 4. Jeżeli istnieje możliwość stałego nadzoru nad operowanym chorym na cukrzycę, należy preferować algorytm 1.

     

    Udostępnij

    Tabela 25.1. Zasady wlewu 10-procentowego roztworu glukozy i insuliny w zależności od wartości glikemii

    Glikemia

    10-procentowy roztwór glukozy [ml/godz.]

    Insulina [j/godz.]

    < 90 mg/dl < 5,0 mmol/l

    100

    Zatrzymać wlew na 15–30 minut

    90–120 mg/dl 5,0–6,7 mmol/l

    100

    0,5–2

    120–180 mg/dl 6,7–10 mmol/l

    100

    2–3

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    IV. Postępowanie w okresie pooperacyjnym

    1. Leczenie insuliną w modelu wielokrotnych wstrzyknięć insuliny lub za pomocą osobistej pompy insulinowej należy rozpocząć wraz z podjęciem przez chorego żywienia doustnego i utrzymywać (w przypadku okresowej insulinoterapii) do czasu zagojenia się rany. Insulinę należy podać podskórnie 1–3 godziny przed zakończeniem wlewu dożylnego w zależności od glikemii. 2. Jeżeli przed zabiegiem cukrzyca była dobrze wyrównana metabolicznie, po zagojeniu się rany można powrócić do stosowanego wcześniej modelu terapii.

    Uwaga 4:u chorych na cukrzycę leczonych uprzednio insuliną, operowanych z powodu ostrego lub przewlekłego stanu zapalnego, należy wziąć pod uwagę możliwość zmniejszania dobowego zapotrzebowania na insulinę.

     

     

     

    Uwaga 5:w przypadku chorych na cukrzycę typu 2 leczonych uprzednio doustnymi środkami hipoglikemizującymi i przy dobowym zapotrzebowaniu na insulinę mniejszym od 30 j. można powrócić do ich stosowania, jeśli ich stan jest wyrównany metabolicznie.

    Poczytaj cz. 1 

     

     

    Źródło: www.dk.viamedica.pl

    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016 

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Zabieg operacyjny w przypadku chorego na cukrzycę to duże wyzwanie dla lekarzy jak i dla samego pacjenta. Dlatego warto poznać zasady przygotowania się do operacji w/g Polskiego Towarzystwa Diabetologii przed planowanym zabiegiem.

     Uwagi ogólne:zabieg operacyjny u chorego na cukrzycę powinno się zaplanować odpowiednio wcześniej; — w szpitalu, w którym pacjent ma być hospitalizowany, należy zapewnić możliwość stałej konsultacji diabetologa; — należy przeprowadzić badania umożliwiające ocenę stopnia kontroli cukrzycy i obecności jej powikłań; — chory na cukrzycę przed planowanym zabiegiem operacyjnym powinien być wyrównany metabolicznie; — u chorych na cukrzycę typu 1 nie wolno przerywać insulinoterapii.

    I. Niezbędne badania, które powinny być wykonane przed planowym zabiegiem chirurgicznym:— dobowy profil glikemii (7 oznaczeń w ciągu doby, oraz ok. godz. 3.00 w nocy w przypadku leczenia insuliną); — HbA1c; — skład morfotyczny krwi; — stężenie w surowicy: kreatyniny, elektrolitów (Na+,K+), aktywności aminotransferaz (AST, ALT); — wskaźnik INR, czas krwawienia, APTT; — równowaga kwasowo-zasadowa (gazometria) krwi; — badanie ogólne moczu; — ocena dna oka; — EKG spoczynkowe (patrz uwaga 1); — RTG klatki piersiowej.

    Jeżeli u chorego na cukrzycę nie przeprowadzono wszystkich spośród powyższych badań w warunkach ambulatoryjnych, należy je bezwzględnie wykonać, a następnie zinterpretować bezpośrednio przed zabiegiem operacyjnym.

     

    Udostępnij

     

     

    Uwaga 1:u chorych, u których występuje kilka czynników ryzyka choroby niedokrwiennej serca, z dławicą piersiową, po przebyciu zawału serca, z niewydolnością serca, a także przy planowaniu rozległych zabiegów (np. operacje na naczyniach brzusznych czy biodrowych), należy wykonać pełną diagnostykę nieinwazyjną (próbę wysiłkową, USG serca, badanie EKG metodą Holtera).

    Uwaga 2:jedynie u chorych na cukrzycę leczonych metodą intensywnej insulinoterapii, cechujących się dobrym wyrównaniem metabolicznym, można planować zabieg operacyjny przeprowadzony w systemie „jednego dnia”. Niezbędnym warunkiem w tych przypadkach jest uzyskanie prawidłowych wyników wszystkich dodatkowych badań diagnostycznych. Również chorych na cukrzycę typu 2 dotychczas skutecznie leczonych dietą lub dietą i metforminą [glikemia < 140 mg/dl (7,8 mmol/l); HbA1c6,5%] można operować w tym systemie, ponieważ zastosowanie insulinoterapii w okresie okołooperacyjnym u tych osób nie jest konieczne; niezbędne jest jednak odstawienie metforminy na co najmniej 24 godziny przed planowanym zabiegiem operacyjnym. Pozostałych chorych na cukrzycę, niezależnie od typu schorzenia i dotychczasowego sposobu leczenia, w okresie okołooperacyjnym należy leczyć insuliną.

     

     

     

    II. Postępowanie w okresie przed planowym zabiegiem operacyjnym1. Chorego na cukrzycę należy przyjąć do szpitala na 2–3 dni przed planowanym zabiegiem operacyjnym. 2. Planowy zabieg należy odroczyć u pacjenta, u którego stwierdza się niedostateczną kontrolę metaboliczną (tj. utrzymująca się w profilu dobowym wartość glikemii > 250 mg/dl (13,9 mmol/l), HbA1c> 9% i/lub obecność cukromoczu z towarzyszącą acetonurią). 3. Należy zaprzestać podawania doustnych leków przeciwcukrzycowych na 2 dni przed zabiegiem. 4. Należy zastosować insulinoterapię w modelu wielokrotnych wstrzyknięć: — dobowa dawka insuliny — 0,3–0,7 j./kg mc. (patrz uwaga 2): • 50–60% dobowej dawki — insulina krótkodziałająca (szybkodziałająca) podawana 15– –30 min przed głównymi posiłkami według schematu: 50–20–30% dobowej dawki insuliny krótkodziałającej (szybkodziałającej), • 40–50% dobowej dawki — insulina o przedłużonym działaniu (NPH) podawana w dwóch wstrzyknięciach — 7.00–8.00 (40%) i 22.00– –23.00 (60%) lub analog długodziałający.Dobrze wyszkolony i wyrównany metabolicznie chory na cukrzycę, leczony metodą intensywnej insulinoterapii, samodzielnie dostosowuje dawki insuliny do aktualnych potrzeb, dlatego w szpitalu nie należy pozbawiać go tej możliwości i rozpoczynać leczenia sztywnymi, niemodyfikowalnymi dawkami preparatu.

    Osoby leczone za pomocą osobistej pompy insulinowej powinny utrzymać dotychczasowe leczenie do dnia zabiegu. 5. Jeżeli przygotowanie do zabiegu operacyjnego wymaga zastosowania ścisłej diety w dniu (dniach) poprzedzających operację, zamiast posiłku zaleca się zastosowanie dożylnego wlewu 10-procentowego roztworu glukozy, insuliny i potasu (10– –20 mmol KCl). Glukoza powinna być stosowana w ilościach zapewniających dowóz 800–1000 kcal w ciągu doby. 6.Uzyskanie wyrównania glikemii: w okresie okołooperacyjnym należy utrzymywać stężenie glukozy we krwi w bezpiecznych granicach 100–180 mg/dl (5,6–10,0 mmol/l). 7. Powiadomienie zespołu chirurgiczno-anestezjologicznego o powikłaniach zwiększających ryzyko operacyjne (choroby serca lub nerek, neuropatii, retinopatii proliferacyjnej).

    Uwaga 3:okresowej intensywnej insulinoterapii nie wymagają chorzy poddawani tak zwanemu małemu zabiegowi operacyjnemu (ekstrakcja zęba, nacięcie ropnia, mała amputacja wykonana ambulatoryjnie, operacja zaćmy), ale tylko w sytuacji, gdy przygotowanie do zabiegu nie wymaga zmiany dotychczasowego sposobu odżywiania. Przy konieczności ominięcia 1 lub 2 posiłków w związku z wykonywanym zabiegiem operacyjnym zalecany jest dożylny wlew roztworu glukozy z insuliną i potasem (500 ml 10% roztworu glukozy z 12 j. preparatu szybkodziałającego insuliny i 10 mmol KCl), z prędkością 100–150 ml/ /godz. Dawkę insuliny i potasu należy zmodyfikować w zależności od stężenia glukozy i potasu we krwi. 

     

    Poczytaj c.d

     

    Źródło: www.dk.viamedica.pl

     
    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę 2016
    Stanowisko Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Zasiłek pielegnacyjny to świadczenie finansowe (kwota 153 zł miesięcznie) przyznawane osobom z orzeczeniem o niepełnosprawności, niezdolnym do samodzielnej egzystencji. Ma na celu częściowe pokrycie wydatków wynikających z konieczności zapewnienia  opieki i pomocy drugiej osoby. Zasiłek pielęgnacyjny to rodzinne świadczenie opiekuńcze, przysługujące:

    - niepełnosprawnemu dziecku;

    - osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

    - osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21. roku życia;

    - osobie, która ukończyła 75 lat

     

    Zasiłek pielęgnacyjny jest przyznawany niezależnie od dochodu na osobę w rodzinie. Także jego wysokość nie jest uzależniona od kryterium dochodowego. Dla wszystkich uprawnionych kwota zasiłku wynosi 153 zł. miesięcznie.

    Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony. Jeżeli jednak orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony, prawo do zasiłku przysługuje do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia.

     

     

     

     Zasiłek pielęgnacyjny  nie przysługuje osobie umieszczonej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie. Zasiłku nie otrzyma więc osoba umieszczona w domu pomocy społecznej, młodzieżowym ośrodku wychowawczym, schronisku dla nieletnich, zakładzie poprawczym, areszcie śledczym, zakładzie karnym czy też szkole wojskowej lub innej szkole, jeżeli instytucje te zapewniają nieodpłatnie pełne utrzymanie.

      Co do zasady, prawa do zasiłku nie mają również osoby, które posiadają członków rodziny uprawnionych do pobierania świadczeń za granicą na pokrycie kosztów opieki nad osobą niezdolną do samodzielnego funkcjonowania. Przeszkodą nie jest zaś (pod pewnymi warunkami) samo bycie cudzoziemcem zamieszkałym w Polsce.

     W kontekście ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego istotne jest rozróżnienie go od dodatku pielęgnacyjnego. Dodatek pielęgnacyjny jest innym świadczeniem - wypłacanym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Przyznaje się go osobie uprawnionej do emerytury lub renty, jeżeli osoba ta została uznana za całkowicie niezdolną do pracy oraz do samodzielnej egzystencji albo ukończyła 75 lat. 

     

     

     Od 2016 r. obowiązuje regulacja, która stanowi, że w przypadku, gdy osoba pobrała za ten sam okres jednocześnie zasiłek pielęgnacyjny oraz dodatek pielęgnacyjny wypłacany wraz ze świadczeniem emerytalnym lub rentowym Zakład Ubezpieczeń Społecznych lub inny organ wypłacający emeryturę lub rentę pomniejsza ją o kwotę nienależnego zasiłku pielęgnacyjnego wypłaconego za ten okres i przekazuje tę kwotę na rachunek bankowy organu właściwego jako zwrot świadczeń nienależnie pobranych.

    Podstawa prawna:

    - Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1579).

    na podstawie www.kadry.infor.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Zbiornik na insulinę. Każda osoba chora na cukrzycę typu 1 leczona przy pomocy osobistej pompy insulinowej musi zaopatrywać się w zbiorniczki na insulinęJest to wymienna, jednorazowa część osprzętu pompy insulinowej, zbudowana z zbiornika z tłoczkiem oraz złącza dla fiolki z insuliną. Insulina zakupiona w aptece przechowywana jest w w/w fiolce, która pasuje tylko do penów. Dlatego przed rozpoczęciem terapii należy przetransportować insulinędo zbiornika na insulinę, który jest o różnych pojemnościach w zależności od modelu pompy. Zaleca się aby po skończeniu insuliny, kolejna fiolka wtłaczana była do nowego pojemnika. W praktyce wygląda to tak, że doświadczeni diabetycy potrafią kilka razy wykorzystać zbiorniczek. Nie jest to bezpieczne, ale redukuje koszty obsługi pompy insulinowej oraz terapii.

    Udostępnij

    Od 04.03.2018 po wcześniejszych zapowiedziach Ministra Zdrowia o wprowadzeniu na listę refundacyjną, NFZ rozpoczął refundację zbiorniczków na insulinę przy odpłatności 30% pacjenta.

    Zlecenie na pojemniki o kodzie P.134 (zbiornik na insulinę do OPI) wypisze lekarz ze specjalizacją:

    - diabetologii

    - pediatrii,

    - perinatologii,

    - endokrynologii

    - diabetologii dziecięcej,

    - chorób wewnętrznych,

    - lekarz POZ (na przykład lekarze rodzinni).

    Kontynuację w wypisie wniosku może prowadzić pielęgniarka lub położna.

    Limit refundacji NFZ-u to 45 zł za 5 sztuk na miesiąc przy cenie 9 zł za pojemnik. Na dzień dzisiejszy pacjent przy zleceniu na 1 miesiąc (5 szt) dopłaci 13,50 zł a w przypadku wniosku na 3 miesiące 40,50 zł za 15 szt.

    Cena wychodzi 2,70 zł za sztukę.

    Refundację (zlecenie) na pojemniki do pompy insulinowej należą się pacjentom z cukrzycą typu I, leczonych pompą insulinową bez ograniczenia wieku.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Zespół LJM (Limited Joint Mobility) - ograniczenie ruchomości stawów. Opisany po raz pierwszy przez w 1957 roku i ponownie przypomniany w 1974 roku. U trzech nastolatków długo chorujących na cukrzycę, u których stwierdzano pogrubienie skóry, niski wzrost, opóźnione dojrzewanie płciowe oraz wczesne powikłania mikroangiopatyczne. Rok później przebadano 229 uczestników obozu dla dzieci i młodzieży w wieku od 7 - 18 lat i stwierdzono istnienie zespołu LJM u 64 osób czyli 28 % (12).W późniejszych badaniach w różnych krajach stwierdzano występowanie zespołu LJM u 8-55% chorych z cukrzycą typu 1 i od 25 - 76% z cukrzycą typu 2.

    Udostępnij

    LJM rozpoczyna się sztywnością stawów oraz sztywnością skóry pokrywającej stawy, dając obraz zbliżony do obrazu występującego w twardzinie układowej. Pogrubienie skóry otaczającej zajęte tkanki, nie jest możliwe ujęcie jej w fałd, szczególnie na powierzchni grzbietowej palców i dłoni. Zmiany początkowo dotyczą zwykle stawów śródręczno-paliczkowych i stawów międzypaliczkowych palca V a następnie rozszerzają się stopniowo poprzez nadgarstek, łokieć do ramienia. Dotyczyć mogą również kończyn dolnych oraz kręgosłupa szyjnego i piersiowego.

    stawy śrudręczno-paliczkowe zespół LJM            zespół LJM

    zdj.1 stawy śródreczno-paliczkowe-brak wprostu  zdj.2 stawy międzypaliczkowe V palca-brak wyprostu

      Etiologia zmian w stawach nie jest jeszcze jednoznacznie ustalona. Wydaje się być wypadkową zmian w naczyniach, nerwach i zaburzeń metabolizmu tkanki łącznej. Prawdopodobnie głwną rolę odgrywają końcowe produkty glikacji białek (AGEs) i tworzenie się wiązań krzyżowych w kolagenie. Badania wykazały związek powstania LJM z czasem trwania cukrzycy oraz jej wyrównania (znacząco wzrasta powyżej 7,5 HbA1c).

     WAŻNE: Wykazano, że zespół LJM często występuje u chorych na cukrzycę typ 1 bez innych powikłań, ale w grupie gdzie były stwierdzone powikłania cukrzycowe stwierdzono również LJM. Co to oznacza? Stwierdzenie zespołu LJM, jest pierwszą sytuacją ostrzegająca przed zbliżającymi się kolejnymi powikłaniami i powinna zmusić nas do lepszego prowadzenia i wyrównania cukrzycy.

    Rozpoznanie polega na wykonaniu tzw. „objawu modlącego” i „testu stołu”.

    Objaw modlącego- bardzo prostą metodą jest polecenie złożenia dłoni jak do modlitwy z palcami rozłożonymi, całe dłonie powinny przylegać do siebie (zdj. 1).

    objaw modlącego test  objaw modlącego test

    zdj.1 objaw prawidłowy                                   zdj.2 objaw nieprawidłowy

    Test stołu” - polecamy choremu przyłożyć dłoń do płaskiej powierzchni (stół) z palcami rozłożonymi i oceniamy przyleganie dłoni patrząc z poziomu stołu lub wykonując odbitkę dłoni na kartce papieru np. przy użyciu węgla rysunkowego. Prawidłowo cała dłoń powinna przylegać do powierzchni stołu lub być odbita na kartce (zdj. 1).

    zespół LJM cukrzyca  zespół LJM cukrzyca

    zdj.1 obraz prawidłowy                                   zdj. 2 obraz nieprawidłowy

    Należy również sprawdzić ruchomość nadgarstka. Prawidłowo powinien się dać rozciągnąć przynajmniej do 70 st a łokieć do 180 st.

    zespół LJM cukrzyca  zespół LJM cukrzyca

    zdj.1 objaw prawidłowy (zgięcie ok 80 st)     zdj.2 objaw nieprawidłowy (zgięcie ok 45-48 st)

    Staw skokowy powinien się zginać co najmniej do 100 st, boczne zgięcie kręgosłupa szyjnego powinno pozwalać na zetknięcie się ucha z barkiem a kręgosłupa piersiowego u młodych ludzi powinno wynosić przynajmniej 35 st.

      W ostatnich latach stwierdzono obniżenie liczby przypadków występowania zespołu LJM z 43 do 23%. Wykazano również, tendencję zmniejszenia częstości występowania zespołu LJM u pacjentów z HbA1c<7%, uwarunkowane jest to lepszym sprzętem (glukometry, pompy insulinowe) oraz świadomością i wiedzą na temat cukrzycy.

    1.Na podstawie opracowania dr Iwona Petrulewicz-Salamon

    Poradnia Diabetologiczna przy Szpitalu Wojewódzkim w Bielsku-Białej

    2.Podziękowanie za piśmiennictwo dla prof. Ewa Otto- Buczkowska

    Górnośląskie Centrum Zdrowia Dziecka i Matki. Poradnia Diabetologiczna,

    Katowice.

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Zjawisko brzasku (dawn phenomenon) - zjawisko występujące wczesnym rankiem (zwykle pomiędzy 4 a 8 rano) charakteryzujące się wzrostem poziomu glukozy we krwi na czczo. To najczęściej objaw dojrzewania u młodych osób chorych na cukrzycę typu 1 kiedy przysadka mózgowa wydziela większe ilości hormonu wzrostu. Dotyczy ono od 25% do 50% osób z cukrzycą typu 1. oraz od 3% do 50% osób z cukrzycą typu 2. Zjawisko również występuje gdy hormony (w tym kortyzol, glukagon, adrenalina) uwalniane są przez organizm w godzinach nocnych. Doprowadza to do większego wydzielania glukozy przez wątrobę. Badania pokazują że, uwolnienie wyżej wymienionych hormonów może powodować krótki okres insulinooporności, co jest także powodem wzrostu poziomu cukru.

    Udostępnij

     Zjawisko brzasku pomimo że, jest głównie następstwem naturalnego okresu dojrzewania osób młodych - nie można bagatelizować. Powinno skupić się nad poznaniem reakcji naszego organizmu i zacząć je kontrolować. Pamiętając że, każdy z nas jest inny i inaczej będzie reagował na wzorce postępowania. Wymaga to jednak dodatkowego wysiłku oraz systematyczności pacjenta, jego rodziny i personelu diabetologicznego.

    Należy:

    - unikać przyjmowania samych węglowodanówprzed snem,

    - często korygować dawkę insuliny w godzinach wczesnego poranka (3 godz – 6 godz). Mamy wówczas szanse na „dobry cukier” w okolicy 8.00.

    - zwiększyć ilość pomiarów glukozy w nocy.

     Jeśli w godzinach między 2 – 4 występują normalne lub podwyższone poziomy glukozy we krwi świadczyć to będzie o zjawisku brzasku a nie odbicia czyli efekcie Somogyi (tu stwierdzimy wówczas stany hipoglikemiczne). Stany te są bardzo często mylone i źle diagnozowane.

     Wysoki poranny poziom cukru na czczo może zależeć także od innych czynników. Źle dobrana dawka insuliny bazalnej lub posiłkowej, infekcja, węglowodanowe przekąski przed snem również mają wpływ na wynik glikemii na czczo.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"