kontroluj cukrzycę z nami
A A A

cukrzyca typ 1

  •  Samokontrola glikemii jest integralną częścią leczenia cukrzycy.Chorzy leczeni metodą wielokrotnych wstrzyknięć insuliny lub przy użyciu ciągłego podskórnego wlewu insuliny powinni na co dzień wykonywać dobowy profil glikemii, obejmujący oznaczenia stężenia glukozy: rano na czczo, przed i 60–120 minut po każdym głównym posiłku oraz przed snem. Częstość i pory dodatkowych oznaczeń należy dobierać indywidualnie.

     Zastosowanie systemu ciągłego monitorowania glikemii (CGMS,continuous glucose monitoring system) jako formy uzupełnienia samokontroli glikemii jest wskazane u chorych na cukrzycę typu 1 o chwiejnym przebiegu ze współistniejącymi częstymi epizodami hipoglikemii i brakiem jej świadomości, ponieważ poprawia bezpieczeństwo i skuteczność leczenia.

     Samokontrola glikemii jest również zalecana, by osiągnąć cele terapeutyczne u chorych leczonych pojedynczymi wstrzyknięciami insuliny, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, dietą i dozowanym wysiłkiem fizycznym (tab. 3.1).

     W celu prawidłowego prowadzenia samokontroli glikemii chorego należy przeszkolić w zakresie obsługi glukometru, interpretacji wyników i dalszego postępowania.

    Tabela 3.1. Zalecana częstość samokontroli glikemii

    Sposób leczenia cukrzycy

    Częstość pomiarów glikemii przy prowadzeniu samokontroli

    Wielokrotne (tj. co najmniej 3 × dziennie) wstrzyknięcia insuliny Intensywna funkcjonalna insulinoterapia, niezależnie od typu cukrzycy

    Chorzy leczeni wyłącznie dietą

     

     

     

     

    Chorzy stosujący doustne leki przeciwcukrzycowe i/lub analogi GLP

    Chorzy na cukrzycę typu 2 leczeni stałymi dawkami insuliny

    Wszyscy chorzy

    Wielokrotne (tj. co najmniej 4 × dziennie) pomiary w ciągu doby według ustalonych zasad leczenia oraz potrzeb pacjenta

     

    Raz w miesiącu skrócony profil glikemii (na czczo i 2 godz. po głównych posiłkach) oraz raz w tygodniu o różnych porach dnia

    Raz w tygodniu skrócony profil glikemii (na czczo i po głównych posiłkach), codziennie 1 badanie o różnych porach dnia

    Codziennie 1–2 pomiary glikemii, dodatkowo raz w tygodniu skrócony profil glikemii (na czczo i po głównych posiłkach) oraz raz w miesiącu dobowy profil glikemii

    Pomiary doraźne w sytuacji wystąpienia złego samopoczucia, nagłego pogorszenia stanu zdrowia itp.

     

    <?div>

     Do samokontroli glikemii zaleca się używanie glukometrów przedstawiających jako wynik badania stężenie glukozy w osoczu krwi, których deklarowany, potwierdzony w publikacjach i materiałach producenta błąd oznaczenia nie przekracza 15% dla stężeń glukozy ≥ 100 mg/dl (5,6 mmol/l) i 15 mg/dl (0,8 mmol/l) w przypadku stężeń glukozy < 100 mg/dl (5,6 mmol/l). U pacjentów wykonujących ≥ 4 pomiary dziennie może być pomocna analiza wyników za pomocą programu komputerowego. Kontrola dokładności pomiarów glukometrów wraz z oceną poprawności posługiwania się nimi powinna być przeprowadzana w przypadku podejrzenia nieprawidłowości oraz przynajmniej raz w roku, w placówce, w której chory jest leczony ambulatoryjnie. Powinna ona polegać na wykonaniu oznaczeń stężenia glukozy w tym samym materiale za pomocą glukometru przy zastosowaniu metody porównawczej (laboratoryjnej lub analizatora POCT spójnego z metodą laboratoryjną) — różnica w wynikach nie powinna przekraczać wyżej wymienionych granic dopuszczalnego błędu.

    Na podstawie:Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016 Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego

    opublikowane nawww.dk.viamedica.pl

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Podróże nie są przeciwwskazane w cukrzycy. Chorzy na cukrzycę, szczególnie typu 1 oraz typu 2, leczeni insuliną powinni przygotować się do podróży, uwzględniając m.in. czas jej trwania, środek transportu, zmianę strefy  czasowej (w tym przypadku należy uwzględnić kierunek podróży na wschód lub na zachód) i klimat kraju docelowego. Szczególną trudność może chorym sprawić szybka zmiana strefy czasowej (podróż samolotem).

    Udostępnij

    1. Chorzy na cukrzycę, szczególnie typu 1, leczeni insuliną powinni w okresie przestawienia organizmu na nową strefę czasową (przyjmuje się, że okres ten trwa tyle dni, ile godzin wynosi różnica czasu) zachować szczególną ostrożność. W tym okresie konieczna jest częsta kontrola glikemii.

    2. Chorzy leczeni  insuliną podawaną w modelu baza–bolus przy podróżach samolotem na zachód (wydłużenie dnia) powinni podać dotychczas stosowaną dawkę insuliny długodziałającej wieczorem nowego czasu. Ewentualne hiperglikemie wynikające np. ze spożywania posiłków na pokładzie samolotu mogą być korygowane dodatkowymi dawkami insuliny krótkodziałającej/analogu szybkodziałającego. Przy podróży na wschód (skrócenie dnia) może być konieczne zmniejszenie dawki insuliny długodziałającej podawanej wieczorem.

    3. Chorzy leczeni za pomocą  osobistej pompy insulinowej nie muszą korygować zegara pompy ani modyfikować dawek insuliny, jeśli zmiana czasu nie przekracza 2 godzin. Jeśli natomiast zmiana czasu jest większa, a planowany pobyt w innej strefie czasowej długi, zaleca się stopniowe przesuwanie ram czasowych wlewu podstawowego o 2 godziny dziennie.

    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2017

    za pozwoleniem www.viamedica.pl

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •   Każde dziecko chore na cukrzycę powinno przejść szczepienia zgodnie z aktualnym programem szczepień ochronnych (PSO - Program Szczepień Ochronnych). Rekomenduje Polskie Towarzystwo Diabetologiczne. Według PSO 2015 obowiązkowe (grupa ryzyka) są szczepienia przeciwkoStreptococcus pneumoniaeod 2. do 5. roku życia (szczepionka 10- lub 13-walentną) oraz zalecane od 6. roku życia do starości szczepionka 13-walentną. Zaleca się coroczne szczepienie dzieci powyżej 6. miesiąca życia i osób dorosłych przeciwko grypie. Należy zachęcać do szczepienia przeciwko ospie wietrznej, ponieważ zachorowanie na nią może być przyczyną poważnej dekompensacji cukrzycy.

    Udostępnij

    Od 1996 roku wszystkie urodzone dzieci są objęte szczepieniem przeciwko WZW typu B, a od 2000 roku szczepiona jest także młodzież w 14. roku życia. Szczepienie jest zalecane wszystkim chorym. Obowiązuje aktywne wychwytywanie osób niezaszczepionych w każdym wieku i szczepienie według schematu 0, 1, 6 miesięcy. W sytuacji gdy u wcześniej zaszczepionych stwierdza się miano przeciwciał anty-HBs < 10 j.m./l, zaleca się rewakcynacje 1–3 dawkami szczepionki. Jeżeli nie uzyska się ochronnego stężenia przeciwciał po podaniu 3 dawek szczepionki (4–12 tyg. od ostatniego szczepienia), odstępuje się od dalszych szczepień. Przed każdym szczepieniem obowiązuje badanie lekarskie.

    Źródło:Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016www.dk.viamedica.pl 

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • W piśmie „JAMA Pediatrics” z 22.01.2019 opublikowano wyniki badań o wpływie szczepień przeciwko rotawirusom u dzieci, na częstotliwość zapadania na cukrzycę typu 1. Badania można było wykonać dzięki wprowadzeniu w Australii obowiązkowych szczepień przeciw rotawirusom od 2007 r (2 i 4 miesiąc życia).

    Badania przeprowadzono przez Murdoch Children's Research Institute we współpracy z Walter and Eliza Hall Institute. Kirsten Perrett i wspólnicy w ciągu 8 lat przeanalizowali statystyki zachorowań na cukrzycę typu 1. Analizowano i porównywano okres pomiędzy 2000 – 2015 r czyli czas przed i po wprowadzeniu obowiązkowych szczepień u dzieci. W wyniku obserwacji stwierdzono zmniejszoną liczbę zachorowań u dzieci na cukrzycę typu 1.

    Najkorzystniej wypadła grupa dzieci w wieku od 0 - 4 lat gdzie zaobserwowano spadek zachorowalności na cukrzycę typy 1 o 14 %. Należy też zwrócić uwagę że, w grupie dzieci od 5 do 14 lat nie stwierdzono zmian. Wytłumaczeniem tej sytuacji w/g autorów jest to że, dzieci poniżej 5 roku życia urodziły się już po wprowadzeniu obowiązku szczepienia. Na dzień dzisiejszy nie ma badań, czy i jak długo będzie działał tzw okres ochronny szczepionki u dzieci z grupy od 0 do 4 lat w wieku późniejszym. Tutaj badacze z Australii planują dalsze badania.

    Bez względu na niewiadome, Australia zanotowała pierwszy od ponad 30 lat spadek zachorowalności na cukrzycę typu 1 u dzieci.

    Dodać należy że, Profesor Len Harrison z Walter and Eliza Hall Institute wraz z współpracownikami już 20 lat temu znalazł powiązania pomiędzy infekcją rotawirusową a zachorowaniem na cukrzycę typu 1.

    źródło :

    eurekalert.org

    jamanetwork.com

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • 1. Towarzystwo Pomocy dzieciom i młodzieży z cukrzycą - Gliwice

                                     mojacukrzyca.pl

    2. Stowarzyszenie Przyjaciół Dzieci i Młodzieży z cukrzycą - Kalisz

                          dziecizcukrzycakalisz.tnb.pl

    3. Świętokrzyskie Stowarzyszenie Pomocy dzieciom, młodzieży, dorosłym z cukrzycą i innymi schorzeniami - Kielce

                                      cukiereczki.org

    4. Małopolskie Towarzystwo Pomocy Dzieciom i Młodzieży z cukrzycą - Kraków

                                    diabetycy-krakow.pl

    5. Koło Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą w Lublinie

                                     cukrzyca.lublin.pl

    6. Fundacja Diabeciaki - Łódź

                                      diabeciaki.pl

    7. Koło Pomocy Dzieciom z cukrzycą w Poznaniu

                                    dziecuk.tami.p

    8. Podkarpacki Stowarzyszenie Przyjaciół Dzieci i Młodzieży z cukrzycą - Rzeszów

                                 diabetyk.rzeszow.pl

    9. Fundacja dla Dzieci z Cukrzycą - Warszawa

                                  fundacja-cukrzyca.pl

    10. Fundacja dla Dzieci z Cukrzycą "Słodziaki" - Warszawa

                                  fundacjaslodziaki.pl

    11. Federacja Diabetyków

                                     diabetycy.eu


     

  • TREG – sposób na opóźnienie rozwoju cukrzycy typ 1

    Od kilku tygodni polskich diabetyków interesuje wiadomość na temat nowości w leczeniu cukrzycy typ 1 stworzonej przez polskich naukowców z Gdańska. Nie jest to lek na cukrzycę a sposób na opóźnienie pełnych objawów cukrzycy typ 1. Działa jak antysupresant po transplantacjach nie powodując jednak skutków ubocznych. Przypomnijmy, że szczepionka jest skuteczna u osób ze świeżo zdiagnozowaną chorobą, u których trzustka nadal produkuje insulinę. Szczepionka hamuje rozwój choroby, spowalnia i łagodzi objawy, przedłużając okres remisji. Szczepionka jest w fazie badań, i nie wiadomo, jak długo okres remisji będzie trwał.

    Jak się zakwalifikować do programu testowania szczepionki przeciwko cukrzycy typu 1?

     Aby zostać wstępnie zakwalifikowanym do programu badawczego „Terapia komórkowa cukrzycy typu 1 w oparciu o namnożone sztucznie limfocyty regulatorowe CD4+CD25+CD127- oraz przeciwciało anty-CD20 – badanie randomizowane”, należy spełnić szereg wstępnych warunków:

    • wiek 8-16 lat

    • polskie obywatelstwo

    • masa ciała > 30 kg oraz BMI między 25 a 75 percentylem na siatce centylowej BMI(bez nadwagi i niedowagi)

    • wczesna faza cukrzycy typu 1 – pierwsze 3 miesiące trwania choroby lub 8 miesięcy trwania cukrzycy jeśli pacjent otrzymuje insulinę w dawce poniżej 0,3j/kg wagi ciała/dobę

    • poziom C-peptydu na czczo przy rozpoznaniu cukrzycy >0,7 ng/ml przy glikemii nie wyższej jak 130 mg/dl

    • dodatnie miano autoprzeciwciał potwierdzających destrukcję komórek beta trzustki ( anty-GAD – przeciw dekarboksylazie kwasu glutaminowego, ICA – przeciwwyspowe, IAA – przeciwinsulinowe) – wysokie miano jednego z przeciwciał (4-krotność normy) lub niskie miana dwóch lub trzech przeciwciał (2-4-krotność normy).

    • całkowite zapotrzebowanie na insulinę < 0,5 j./ kg masy ciała/ dobę oraz brak tendencji do zwiększania się zapotrzebowania w kolejnych tygodniach terapii insulinowej

    • nieprzyjmowanie na stałe innych leków poza insuliną (nie dotyczy witaminy D)

    • brak chorób współistnijących oraz przebytych w szczególności: zaburzeń układu krwiotwórczego (niedokrwistość, limfopenia, neutropenia, małopłytkowość), nowotworów, zakrzepicy, nadciśnienia tętniczego, makroalbuminurii, retinopatii, niedoboru IgA, układowych zakażeń grzybiczych, aktywnego zakażenia wirusem EBV, przebytego lub aktywnego zakażenia wirusem HIV, HCV, HBV, prątkiem gruźlicy, krętkiem kiły.

     Leczenie może być jedynie zastosowane u osób, które mają wole współpracy z lekarzami, posiadają wystarczającą wiedzę na temat cukrzycy i jej kontroli oraz nie cierpią na zaburzenia emocjonalne, takie jak depresja, zaburzenia odżywiania, nałogi.

    Gdzie się zgłosić?

    Jeśli uważasz, że twoje dziecko spełnia powyższe kryteria, zadzwoń na podany niżej numer telefonu lub napisz maila na:

    Klinika Pediatrii, Diabetologii i Endokrynologii UCK w Gdańsku http://www.uck.gda.pl

    Dr n.med Ilona Derkowska – e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    Lek. Magdalena Żalińska – e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    Oddział Diabetologii Dziecięcej – tel. 58 349 2815, 58 349 2890

     Przed wykonaniem telefonu, należy odnaleźć dokumentację medyczną z okresu diagnozy choroby oraz przygotować informacje na temat powyższych kryteriów. Dla osób, które zakwalifikują się do programu, terapia jest bezpłatna. Terapia jest finansowana grantu naukowego STRATEGMED.

    prof. dr hab. med. Małgorzata Myśliwiec-e-mail:  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. tel. 58 349 28 98

    Ostateczna decyzja, kto zostanie przyjęty do programu, należy do kliniki.

  •  W Polsce od kilku lat działa program - refundacja indywidualnych pomp insulinowych. O refundację starać się mogą osoby do 26 roku życia i które zachorowały na cukrzycę typu 1 do 16 roku życia. Kwota refundacji to 100% kosztów które pokrywa NFZ. Warunki sprzętowe (model pompy insulinowej, producent) oraz wybór jednostek medycznych które będą wydawać pompy insulinowe, wybiera NFZ na drodze konkursu. Aby otrzymać pompę chory musi spełniać pewne warunki oraw kwalifikować się poprzez wskazania które stwierdza (diagnozuje) lekarz diabetolog. 

    Wskazania  do refundacji NFZ zakupu osobistej pompy insulinowej dla chorych na cukrzycę dzieci, młodzieży i młodych dorosłych poniżej 26 roku życia.

    1. „Efekt o brzasku” u osób z cukrzycą typu 1 po zakończonym okresie remisji*

    2. Częste hipoglikemieu osób z cukrzycą typu 1po zakończonym okresie remisji *

    - ciężkie hipoglikemie > 1/rok

    - hipoglikemie średniego stopnia > 4/tydzień

    - brak możliwości osiągnięcia docelowej wartości HbA1c bez częstych epizodów

    hipoglikemii > 4/tydzień

    - zaburzenie odczuwanie typowych objawów hipoglikemii

    3. Utrzymujące się podwyższone wartości HbA1c >6,5% , ale < 9%, pomimo intensyfikacji leczenia u pacjenta dobrze wyedukowanego w zakresie zasad intensywnej czynnościowej insulinoterapii, współpracującego z zespołem diabetologicznym oraz przestrzegającego zasad samokontroli (minimum 4 pomiary glikemii/dobę).

    4. Osoby pracujące w trybie zmianowym, mające nieregularną aktywność szkolną lub zawodową, lub odbywające częste podróże ze zmianą strefy czasowej , z wartością HbA1c < 9,0%

    5. Osoby uprawiające sport wyczynowo lub trenujące regularnie w klubie sportowym, z wartością HbA1c < 9,0%

    6. Dzieci z cukrzycą typu 1 do 10 roku życia

    W szczególnych przypadkach decyzję o refundacji pompy insulinowej może podjąć konsultant wojewódzki w dziedzinie diabetologii po zapoznaniu się z dokumentacją chorego i zaciągnięciu opinii leczącego lekarza diabetologa (m.in. choroby towarzyszące, terapia kortykosteroidami)

    Udostępnij

    *Kryteria remisji wg Schölin A i wsp.: Diabet.Med.2011,28,156: Prawidłowe wartości glikemii w profilu dobowym przy zapotrzebowaniu na insulinę poniżej 0,3 j/kg m.g./dobę oraz stężenie peptydu C powyżej 0,5 ng/ml

    Przeciwwskazania tutaj...

    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016 stanowisko PTD

    Źródło:www.dk.viamedica.pl

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Według Amerykańskiego Towarzystwa osoby chore na cukrzycę w tym osoby chorujące na cukrzycę typu I, które prawidłowo kontrolują poziom cukru we krwi (glikemię) oraz nie mają powikłań cukrzycy, mogą uprawiać wszystkie formy i wysiłki sportowe. W latach 1995-2005 około 50 alpinistów z cukrzycą I typu brało udział w wyprawach powyżej 5500m n.p.m.

    Aklimatyzacja

     Diabetycy I typu dobrze się aklimatyzują. Aklimatyzacja powinna przebiegać powoli by zapobiec chorobom wysokogórskim. Pierwsze symptomy zaburzeń mogą ujawnić się już powyżej 1500 m n p m. W piśmiennictwie nie ma dowodów na częstszą zachorowalność cukrzyków na choroby wysokościowe. Diabetycy z prawidłową kontrolą glikemii i bez zaburzeń naczyniowych mogą poddawać się dużym wysiłkom, ale powinni być bardziej wyczuleni na zmiany w poziomie glikemii i mleczanów podczas wspinaczki. Podstawowa zasada to wspinaj się wysoko a śpij niżej.

    Udostępnij

     Diabetycy bez neuropatii i zaburzeń naczyniowych nie są bardziej narażeni na odmrożenia czy wychłodzenie (hipotermię). Należy pamiętać, że wysokogórski Obrzęk Płuc i Mózgu - HAPE I HACE mogą skomplikować kontrolę glikemii.

    Co na początek przygody z Górami Wysokimi?

    1.Sprawdź jak sobie radzisz z kontrolą poziomu glukozy podczas wyczerpujących treningów w różnych warunkach. Na początek ok 40 km wędrówek po niskich górach.

    2.Często kontroluj poziom glikemii i mleczanów (kwas mlekowy duży wysiłek, mało tlenu) w różnych warunkach i elastycznie dostosowuj terapię.

    3.Miej świadomość zaburzeń funkcji poznawczych i umiejętności oceny swojego stanu na wysokości. Odczuwanie hipoglikemii na większych wysokościach jest gorsze (te same hormony odpowiadają za odczucie hipoglikemii i wysiłek)

    4.Przygotuj dodatkowy zapas (insuliny, glukagonu, ratunkowego jedzenia, szybko-wchłanialnych węglowodanów i glukometrów). Noś insulinę w wewnętrznej kieszeni, chroniąc przed mrozem, potem,wilgocią, gorącem i światłem słonecznym (wysokość i ciśnienie ma wpływ)

    5.Wizyta u okulisty celem oceny dna oka. Retinopatia cukrzycowa jest względnym przeciwwskazaniem do pobytu na wysokości. Pobyt na wysokości powyżej 5500m n.p.m. zwiększa niebezpieczeństwo krwawień do siatkówki, co może sprzyjać progresji retinopatii cukrzycowej. Istnieje niebezpieczeństwo utraty wzroku, gdy do retinopatii dołożą się efekty niedotlenienia. Dodatkowym zjawiskiem mogącym występować na wysokości u cukrzyków są zaburzenia w odróżnianiu kontrastów. Powoduje to zlewanie się obrazu. Zjawisko to nasila się przy retinopatii.

    Kontrola glikemii w górach wysokich

    Na podstawie relacji wspinających się cukrzyków oraz badań poziomu HbA1c stwierdzono, iż pobyt na wysokości sprzyja gorszej kontroli poziomu cukru we krwi. Większość, bo 75% epizodów hipoglikemii występowało przez pierwsze dwa dni na wysokości.

    Powodem zaburzeń i błędów w kontroli glikemii na wysokości może być:

    1.Wysokość może zwiększać zapotrzebowanie organizmu na glukozę, z powodu wysokich wartości hormonów takich jak kortyzol i hormon wzrostu.

    2.Wysiłek fizyczny na wysokości jest nieprzewidywalny i zależny np. od pogody (załamanie pogody) czy niezaplanowanych trudności wspinaczkowych. Może dochodzić do nieprawidłowej oceny dotyczącej wielkości wysiłku fizycznego (maksymalny poziom wysiłku tlenowego spada o 1% na każde 100 metrów powyżej 1500m n.p.m).

    3.Brak przyjmowania odpowiedniej ilości węglowodanów z powodu nieregularnych posiłków. Zauważono częstszą poposiłkową hipoglikemię – prawdopodobnie z powodu dłuższego wchłaniania się węglowodanów na wysokości. Zaleca się redukcję dawki insuliny, opóźnienie podania lub podawanie podczas posiłku i po nim.

    4.Zimno (wychłodzenie) wpływa na zwiększenie wydatku energetycznego w celu utrzymania odpowiedniej temperatury ciała. Jakkolwiek ma to znikomy wpływ na kontrolę glikemii. By ustrzec się przed podawaniem insuliny do oziębionej skóry, co powoduje gorsze wchłanianie, proponuje się bezpieczne podawanie przez ubranie.

    5.Objawy żołądkowo - jelitowe Ostrej Choroby Górskiej (AMS) sprzyjają hipoglikemii co wymaga regulacji dawki insuliny.

    Kwasica ketonowa może zostać spowodowana:

    1. niepoprawnym zmniejszeniem dawki lub zaprzestaniem przyjmowania insuliny

    2. zmniejszoną ilością przyjmowanych pokarmów; zaburzeniami wchłaniania

    3. infekcją lub ciężką chorobą wysokogórską; ciężką Ostrą Chorobą Górską (AMS) z nudnościami i wymiotami

    4. odwodnieniem z powodu nie przyjmowania płynów

    5. brakiem wiarygodnych odczytów z glukometru; uszkodzeniem insuliny przez w/w czynniki

    6.kontynuacją wysiłku fizycznego mimo ketonurii (aceton w moczu dop. do kwasicy ketonowej) która jest bezwzględnym przeciwwskazaniem do wysiłku fizycznego

    Uwaga! Informacje poniżej należy traktować jako punkt wyjścia w przygotowaniach do wspinania wysokogórskiego. Każda osoba musi podejść do problemu indywidualnie najlepiej przy pomocy diabetologa.

                                              

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Do 3 najważniejszych składników naszego pokarmu należą: węglowodany, białka oraz tłuszcze. Obliczanie wymienników białkowo-tłuszczowych jest bardzo przydatne w terapii za pomocą osobistej pompy insulinowej, gdzie możemy przedłużać i rozkładać podawanie insuliny do posiłku w postaci bolusów złożonych i przedłużonych. Jeśli korzystasz z penów (wstrzykiwaczy), znajomość wymienników białkowo-tłuszczowych również pomoże lepiej kontrolować glikemię. Osoby leczące cukrzycę tabletkami także powinny uważać na zbyt duże porcje zwłaszcza białka, gdyż i u nich glikemia zostanie podniesiona po posiłku białkowo-tłuszczowym.

    Udostępnij

    1WBT => 100 kcal białek i tłuszczów w danym produkcie

    Ile kalorii dostarcza nam 1 g poszczególnych składników pokarmowych?

    1 g węglowodanów= 4 kcal

    1g białek =4 kcal

    1g tłuszczów =9 kcal

    Obliczanie

    Na początek obliczanie WBT wydaje się trudne, jednak z czasem dojdziesz do wprawy. Stosunkowo proste jest obliczanie WBT w posiłkach złożonych tylko z tłuszczy i białek.

    Produkty takie to mięso, wędliny, sery żółte, śmietana. Potrzebne będą Ci jedynie tabele kaloryczne, powszechnie dostępne w internecie, gdyż wartość kaloryczna takiego posiłku pochodzi tylko z białek i tłuszczów.

    Przykład:

    Produkty, które nie zawierają węglowodanów-dzielimy ilość kalorii przez 100 i uzyskujemy ilość WBT.

    np. śledź w oleju 100g

    białka-16,4

    tłuszcze-26,5

    węglowodany-0,0

    kcal-301

    Najprościej, dzielimy 301 kcal na 100 = 3,00 WBT

    Obliczenia trochę bardziej się komplikują, kiedy zjemy np. chleb z masłem i serem lub/ i z kiełbasą. W takiej sytuacji musimy oddzielnie obliczyć wartość kaloryczną dla wędliny, sera oraz masła, i oddzielnie wartość WW dla węglowodanów. Ale nie zniechęcajcie się!

    Można sobie ułatwić życie jeśli kupujecie te same sery i wędliny. Przecież każdy ma ulubione produkty. Po jakimś czasie będziecie wiedzieć, że plaster waszej ulubionej szynki wielkości ok. 1/2 dłoni ma tyle a tyle WBT.

    glukoza.pl

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Celem tego artykułu jest informacja dla diabetyków leczących się przy pomocy pompy insulinowej, jak bezpiecznie korzystać z fizykoterapii. Pacjenci z pompami insulinowymi stanowią coraz większą grupę osób, korzystających również z zabiegów w gabinetach fizjoterapeutycznych. Powodem jest refundacja oraz moda na aktywność sportową wśród młodych diabetyków. W związku z tym, oraz z uwagi na rozwój sprzętu medycznego, pojawiają się wątpliwości związane z w/w zabiegami (nie mylić z fizjoterapią).

    Udostępnij

     W grę wchodzą dwa aspekty, pierwszy to ewentualne uszkodzenie pompy insulinowej, oraz drugi dotyczący bezpieczeństwa pacjenta.

    Główne zabiegi fizykoterapeutyczne z którymi można się spotkać to:

    - diadynamik – leczenie za pomocą prądów

    - magnetotronik – leczenie za pomocą pola magnetycznego

    - laser – leczenie podczerwienią

     Dane jednego z producentów pomp insulinowych, (Manual - podręcznik użytkownika, urządzenia medyczne - badania naukowe), dają do myślenia, iż najlepszym rozwiązaniem jest odłączenie pompy na czas zabiegów (czas ten jednostkowo nie przekracza zwykle 15 min na zabieg).

     W gabinetach fizykoterapeutycznych często znajduje się kilka urządzeń, które podczas swej pracy emitują pole elektromagnetyczne i elektrostatyczne. Może mieć to wpływ na wykasowanie ustawień lub całkowitego zniszczenia urządzenia.

     Osobnym zagadnieniem, to korzystanie z zabiegów (głównie diadynamik-leczenie prądem), pod warunkiem iż części, które pozostają pod skórą (wkłucie), nie są wykonane z materiałów metalowych (igła, inne elementy). Prąd przechodzący przez metal może doprowadzić do poparzenia. Tu bezpieczniej będzie, korzystać z terapii polem magnetycznym lub z lasera.

    Tutaj więcej informacji z dziedziny rehabilitacji

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Witaminy i mikroelementyto ważnyskładnik każdej diety.W dzisiejszych czasach modne jest zastępowanie składników odżywczych pochodzenia naturalnego tzw suplementacją.Suplement diety to, zgodnie z ustawą o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, środki spożywcze, które mają uzupełniać normalną dietę, są skoncentrowanym źródłemwitamin, składników mineralnych i innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny. Przy prawidłowo skomponowanej diecie  z dużą ilością warzyw, owoców i rybnie zalecana jest dodatkowasuplementacjawitamin i mikroelementów. Oczywiście jeśli nie stwierdzono u chorych na cukrzycę niedoborów w/w składników.Przyczyną jest łatwośćprzedawkowaniatychsubstancjico może doprowadzić do hiperwitaminozy.Stosowanie takich suplementów nie zastąpi zdrowego jedzenia.Wyjątek stanowi witamina D3 (suplementacja zgodna z zaleceniami dla populacji ogólnej) oraz kwas foliowy. Badania wykazały, że niedobór witaminy D podnosi ryzyko powstawania zaburzeń metabolicznych w tym cukrzycy. Czynnikiem przyśpieszającym ryzyko zachorowania jest otyłość. Witamina D obecna jest m.in. w tłustych rybach, wątrobie, maśle, jajach oraz mleku.

    Udostępnij

     Jeśli chodzi o kwas foliowy czyli witamina B9 to powinno się ją jak najczęściej suplementować. Szczególną uwagę należy zwrócić na kobiety z cukrzycą w ciąży gdzie zaleca się suplementację w ilości 400 μg (zalecenie PTD). U kobiet we wczesnym okresie ciąży niedobory tej witaminy zwiększają ryzyko wystąpienia wad pochodzenia neurologicznego płodu. Kwas foliowy znajdziemy w orzechach, wątrobie, zielonych liściach warzyw. Braki witaminy B9 mogą powodować także: niedokrwistość, zaburzenia degeneracyjne, choróby układu krążenia, osteoporozę czy występowanie nowotworów. 

     Tylko rozsądne i racjonalne stosowanie suplementacji witamin, zgodne z zaleceniami, zapoznanie się z ulotką może przynieść zamierzony efekt i wzmocnić nasz organizm.

    Zalecenia dietetyczne dla diabetyka cz 1 - węglowodany

    Zalecenia dietetyczne dla diabetyka cz 2 - tłuszcze

    Zalecenia dietetyczne dla diabetyka cz 3 - białka

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Produkty żywnościowe zawierające tłuszcz w jadłospisie diabetyka są równie ważne jak u osób zdrowych. Należy jednak, rozważnie zaplanować ich ilość w codziennej diecieAby łatwiej było kontrolować i prowadzić cukrzycę, proponuje się chorym nie przekraczać 40% wartości energetycznej diety pobranych z tłuszczy. Najlepiej planować zawartość tłuszczy w diecie w okolicy 25% wartości energetycznej.Każda osoba, która interesuje się zagadnieniami diety czy to, z powodu choroby czy też hobby, wie że są różne rodzaje tłuszczy. Jeśli nasze zapotrzebowanie na w/w produkty jest wysokie to bardzo ważny będzie tu udział poszczególnych ich rodzajów. I tak tłuszcze nasycone nie powinne przekraczać 10% wartości energetycznej diety. Jeśli chodzi o tzw tłuszcze jednonienasycone to ich udział nie może przekraczać 20% wartości energetycznej diety. Tłuszcze wielonienasycone powinny stanowić około 6–10% (podobnie jak tłuszcze nasycone).

    Udostępnij

     Następnym ważnym czynnikiem w diecie jest stężenie cholesterolu, które nie powinno przekraczać 300 mg/d. Osoby, które mają zdiagnozowany podwyższony poziom cholesterolu frakcji LDL ≥ 100 mg/dl (≥ 2,6 mmol/l) powinne zmniejszyć tę granicę poniżej 200 mg/d. Najlepszym wyjściem jest obniżenie stężenia cholesterolu LDL . U w/w osób, pomóc w tym może, obniżenie ilości tłuszczów nasyconych z jednoczesnym zastąpieniem ich węglowodanami o niskim IG (indeks glikemiczny).

    W grupie pacjentów z hipercholesterolemią (zwiększenie stężenia cholesterolu w osoczu) należy dodać do diety produkty bogate w sterole/stanole roślinne (w ilości 2–3 g/dobę). Dodatkowo bezwzględnie ograniczyć spożycie tzw izomerów trans kwasów tłuszczowych. Izomery trans kwasów tłuszczowych mają bardzo zły wpływ na nasz organizm. Wytwarzane w procesach utwardzania (uwodorniania) ciekłych olejów roślinnych, które prowadzą do zmian właściwości chemicznych. Nowo powstałe związki tracą właściwości kwasów nienasyconych. Jako wyłącznie zwykłe źródło energii ich aktywność metaboliczna jest oceniana dużo gorzej niż nasyconych kwasów tłuszczowych. Wszystko to powinno zaowocować lepszymi wynikami badań.

    Tutaj cz 1 Zalecenia dietetyczne dla diabetyka - węglowodany

                 cz 3 Zalecenia dietetyczne dla diabetyka - białka 

                  cz 4 Zalecenia dietetyczne dla diabetyka - suplementacja

    Na podstawie Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2018

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Z żywieniowego punktu widzenia węglowodanydzielimy na przyswajalne przez człowieka (np. skrobia, fruktoza) oraz nieprzyswajalne tj. błonnik zwany włóknem pokarmowym.

    W skład błonnika wchodzą celuloza, pektyny oraz inne nietrawione przez człowieka związki mające korzystny wpływ na układ pokarmowy.Węglowodany (cukry, cukrowce, sacharydy)zaliczanedo organicznych związków chemicznych. W ich skład wchodzą atomy węgla, wodoru i tlenu.

    Ze względu na liczbę jednostek cukrowych wcząsteczce, węglowodanymożemy podzielić na:

    a. cukry proste -monosacharydy

    b.wielocukrypolisacharydy

    Na dzień dzisiejszy brakjestwystarczających dowodówbadańnaukowych naokreślenie jednej, optymalnej ilości węglowodanóww diecie chorych na cukrzycę.Przyjmuje się że, ilość węglowodanów w dieciechoregopowinnastanowićokoło 45% całkowitej ilości energiiz posiłkuOd tejzasady45%jest pewne odstępstwo.Następuje ono w sytuacji kiedywiększość naszychwęglowodanóww posiłkupochodzi z produktów o niskim IG(indeks glikemiczny)z jednocześniedużym udziale błonnikaWówczas zaleca się wzrostudziałuwęglowodanów wtzwcałkowitej kaloryczności diety -do 60%.

    Kolejną sytuacją którą należy brać pod uwagę podczas spożywania węglowodanów jest ilość aktywności fizycznej osoby chorej na cukrzycęOsoby o bardzo dużeji częstejaktywności fizycznejpowinne spożywać wyższą dawkę ( powyżej 45%) węglowodanów w diecie. Mniejszą(ok 25% -45%) podaż kalorii pochodzących z węglowodanówzaleca się wyłącznieczasowodla chorych o niewielkiej aktywności fizycznejwraz z współistniejącymi schorzeniami.

    W diecie  diabetyka głównym źródłem węglowodanów powinno stanowić pełnoziarniste produkty zbożowe o niskim indeksie glikemicznym (< 55 IG).Jednocześnie należy ograniczać do minimum spożywanie tzw węglowodanów prostych (jedno i dwu- cukrów). W/w cukry należy wykorzystywać głównie przy hipoglikemii w celu szybkiego podniesienia poziomu cukru we krwi. Osobom chorym na cukrzycę zalecasięrównież, ograniczenie cukrów dodanychoraz tak zwanychfree sugars.Których źródłem są przede wszystkim cukier, słodycze, miód, soki i napoje owocowe.

    Jeśli chodzi osubstancje słodzące (słodziki)topowinne być stosowane w dawkach zalecanych przez producentana etykietach produktów.

    Do innych składników diety węglowodanowej zalicza się fruktozę i błonnik pokarmowy. Dawka dzienna fruktozy nie powinnabyć większa niż 50 g.Nie zaleca sięstosowaniajejjako zamiennik cukru.

    Zapotrzebowanie nabłonnik pokarmowy powinno wynosićok 25 g lubjeśli liczymy kalorie to15 g/1000 kcal diety.Zaleca się spożywanie błonnika pokarmowego w porcjach pełnoziarnistych produktów zbożowych oraz warzyw bogatych w błonnik. Wsytuacji kiedy nie możemy lub, nie chcemy spożywać błonnik pokarmowy w postaci naturalnejnależywprowadzić suplementy błonnika(rozpuszczalnych w wodzie).

    Udostępnij

     

    Na podstawie Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2018, wydawnictwo Viamedica 

     

     

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"