kontroluj cukrzycę z nami
A A A

cukrzyca typ 1

  • Hipoglikemia (niedocukrzenie) to obniżenie stężenia glukozy we krwi które rozpoznaje się poniżej 70 mg/dl (3,9 mmol/l), niezależnie od występowania objawów klinicznych, które u części osób, zwłaszcza chorujących od wielu lat na cukrzycę typu 1, mogą pojawiać się dopiero przy niższych wartościach glikemii.

     Udostępnij

     Objawy hipoglikemii mogą też wystąpić przy wyższych wartościach glikemii (> 100 mg/dl), wówczas gdy dochodzi do ich szybkiego obniżenia. Tak zwana nieświadomość hipoglikemii, określana jako nieodczuwanie patologicznie niskich (< 70 mg/dl, tj. < 3,9 mmol/l) wartości glikemii, jest istotnym powikłaniem częstego występowania epizodów hipoglikemii. Nieświadomość hipoglikemii może być także spowodowana neuropatią autonomiczną. Glikemia 55–70 mg/dl wymaga przeciwdziałania dalszemu jej spadkowi, niezależnie od wystąpienia objawów czy też ich braku. Stanowi to uzasadnienie dla wyznaczenia wartości granicznej dla zagrażającej hipoglikemii na poziomie 70 mg/dl. 

    Ryzyko wystąpienia hipoglikemii wzrasta w następujących sytuacjach:

    - stosowanie insuliny w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwhiperglikemicznymi;

    - stosowanie pochodnych sulfonylomocznika w monoterapaii bądź w skojarzeniu z innymi lekami przeciwhiperglikemicznymi;

    -niewłaściwe dawkowanie wymienionych leków w sytuacji wzmożonego wysiłku fizycznego, zmniejszonego dowozu kalorii lub spożywania alkoholu;

    -dążenie do szybkiej normalizacji wartości HbA1c. 

     Objawy hipoglikemii: pocenie się, uczucie słabości, kołatanie serca, niepokój, zaburzenia widzenia, drżenie rąk, bóle głowy, silne uczucie głodu, nudności i wymioty, niepokój, zlewne poty, tachykardia, drżenie i wzrost napięcia mięśniowego, rozszerzenie źrenic, zaburzenia koncentracji, zaburzenia koordynacji ruchowej, wystąpienie prymitywnych automatyzmów, drgawki, objawy ogniskowe, senność, śpiączka, podwójne widzenie, zaburzenia oddechu, zaburzenia krążenia.

     objawy hipoglikemia

    •  Postępowanie doraźne
    • U chorego przytomnego:

      1. — w zależności od stopnia hipoglikemii — doustnie podać 10–20 g glukozy (tabletki zawierające glukozę, żele) lub napoju słodzonego;

      2. — 10–20 g glukozy powoduje wzrost glikemii po około 10–20 minutach. Aby uniknąć wystąpienia ponownego incydentu hipoglikemii, należy spożyć węglowodany złożone, a pomiar glikemii powtórzyć po 60 minutach;

      3. — monitorować glikemię;

      4. — rozważyć podanie glukagonu podskórnie lub domięśniowo, przeszkolić osoby bliskie pacjentowi w zakresie podawania glukagonu.

        U chorego nieprzytomnego lub u osoby mającej zaburzenia świadomości i niemogącej połykać:

      5. — podać dożylnie 20-procentowy roztwór glukozy (0,2 g glukozy/kg mc.), a następnie wlew 10-procentowego roztworu glukozy;

      6. — w sytuacji trudności z dostępem do żył — podać domięśniowo lub podskórnie 1 mg glukagonu (0,5 mg u dzieci < 6. rż.);

      7. — po odzyskaniu przytomności — podać doustnie węglowodany, do chwili całkowitego ustąpienia ryzyka nawrotu incydentu hipoglikemii; — u chorych na cukrzycę typu 2 leczonych insuliną i pochodnymi sulfonylomocznika mogą wystąpić przedłużające się epizody hipoglikemii, które czasami wymagają długotrwałego wlewu roztworu glukozy;

      8. — w przypadku wystąpienia incydentu ciężkiej hipoglikemii należy rozważyć hospitalizację chorego, ze względu na stan zagrożenia życia związany z możliwością rozwoju nieodwracalnych zmian w ośrodkowym układzie nerwowym. 3.U chorych leczonych metodą intensywnej insulinoterapii, z zastosowaniem analogów insuliny lub podczas leczenia za pomocą osobistej pompy insulinowej, taktyka postępowania w hipoglikemii zwykle obejmuje tylko podanie 15 g glukozy doustnie i kontrolę glikemii po 15 minutach. Jeśli nadal utrzymuje się niska wartość glikemii, to należy powtórzyć podanie glukozy i skontrolować stężenie glukozy po kolejnych 15 minutach (reguła 15/15). 4. W przypadku pacjentów leczonych insulinami o przedłu- żonym działaniu (ludzkimi i analogami) należy uwzględniić możliwość opóźnionego nawrotu hipoglikemii po pierwotnym wyprowadzeniu chorego z tego stanu.

       

      Na podstawie:Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016   www.dk.viamedica.pl 

    Pokrewne artykuły:

    hiperglikemia-przecukrzenie

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  •  Hormon wzrostu GH (polipeptyd) - wytwarzany cyklicznie w przednim płacie przysadki mózgowej dzięki komórkom kwasochłonnym.  Częstotliwość oraz intensywność wyrzutu hormonu wzrostu zależy głównie od, wieku i płci. Najwięcej produkuje się go podczas snu w okresie dojrzewania. Stymulator produkcji w wątrobie peptydów pośredniczących tzw insulino-podobnych czynników wzrostu (białka IGF-1 i IGF-2). Głównym celem hormonu wzrostu wraz z somatomedynami jest wpływ na wzrost, poprzez stymulowanie chondrogenezy i osteogenezy w chrząstkach kostnych. Dodatkowo ma wpływ na wzrost masy mięśniowej i spalanietłuszczów w organizmie.

    Udostępnij

     Młodzież chora na cukrzycę ma wyższe stężenie hormonu wzrostu niż osoby zdrowe. Ma to duże znaczenie w gospodarce węglowodanowej organizmu (bez udziału somatomedyn). Zwiększając uwalnianie glukozy z wątroby poprzez pobudzanie procesu glikogenolizy działa jako kontr-regulator do insuliny. Doprowadza to do zwiększenia poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia). W efekcie może spowodować oporność na insulinę czyli zmniejszenie zdolności wchłaniania glukozy do komórek. W okresie dojrzewania hormon wzrostu uwalniany jest w dużym stężeniu w ciągu nocy (po 3 – 5 godz). Sytuacja ta powoduje podwyższony poziom glukozy we wczesnych godzinach porannych oraz na czczo u nastolatków. Jest to tzw efekt brzasku. Należy wówczas skorygować dawkę insuliny bazowej (zwiększyć) oraz dodatkowo zbadać cukier między 3 a 5 rano.

     Badania wykazały że młodzi diabetycy, którzy źle kontrolują swoją chorobę (wysokie HbA1c) mają zwolniony lub wstrzymany proces wzrostu. Wynika to z niedoboru białka IGF-1 w wątrobie u chorych na cukrzycę.

     Powoduje wzrost ryzyka powstania kwasicy ketonowej poprzez produkcję związków ketonowych.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Insulinooporność to nie tylko problem diabetyków. Występują sytuacje w których powstanie insulinooporności nie ma nic wspólnego z cukrzycąBadania wykazały że, układ immunologiczny wraz z układem neurohormonalnym znacząco wpływa na występowanie insulinooporności w ciężkich chorobach, po zabiegach i powikłaniach chirurgicznych oraz w stresie. Najczęstsze sytuacje powodujące wzrost insulinooporności to zakażenie, uraz oraz silny stres np emocjonalny.

     Przyczyny insulinoopornościW odpowiedzi organizmu na stres związany z chorobą lub urazem wzrasta poziom glukozy w krwi. Stwierdzono że, poziom insulinooporności jest wprost proporcjonalny do rozległości urazu. Proces jest na tyle poważny ponieważ nie niweluje go zwiększone stężenie tzw insuliny endogennej. U osób z cukrzycą typ 1 jest jeszcze gorzej bo nie występuje u nich insulina endogenna.

    Powstają zmiany hormonalne odpowiedzialne w organizmie za wydzielanie większej ilość glukagonu, glikokortykosteroidów i katecholamin. Przy dłuższym utrzymywaniu się stresu wydziela się także hormon wzrostu i kortyzol.

    Objawy insulinooporności. Efektem tych procesów jest podwyższony poziom cukru we krwi (hiperglikemia). Dodatkowo cytokiny prozapalne blokują receptory insulinowe w trzustce z powodu zmian stężenia interleukiny-6. Powstaje sytuacja, gdzie coraz więcej jest czynników powodujących wzrost poziomu glukozy we krwi przy blokowaniu reakcji hipoglikemizujących. Wymienione hormony powodują uwalnianie z tkanki tłuszczowej tzw wolne kwasy tłuszczowe, których wzrost doprowadza do kwasicy ketonowej.

     Straty mikroelementów (fosforany, potas, magnez, siarczany) dopełniają dzieła i doprowadzają do osłabienia układu odpornościowego, zaniku mięśniowego i powikłań septycznych. Powstaje błędne koło które doprowadza pacjenta do niedożywienia i zakwaszenia (kwasica ketonowa).

    Co to jest insulinnoporność przeczytasz tutaj...

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  Dla osób z cukrzycą najważniejsza to zdrowa, zbilansowana dieta. Kasza jaglana (kasza z łuskanego ziarna prosa zwyczajnego) to produkt który, powinien obowiązkowo znaleźć się w jadłospisie. Kasza jaglana oczyszcza organizm z toksyn, oraz obniża poziom cholesteroluMając charakter zasadowy pomaga przywracać optymalne pH w organiźmie. Jest dobrym źródłem energii. Według danych z 2015 roku, 100 gramów (surowej) kaszy jaglanej dostarcza 378 kcal,11,0 gramów białka, 4,2 grama tłuszczów, 72,9 grama wszystkich węglowodanów – w tym 8,5 grama błonnika.

    Udostępnij

      Zawiera cenne witaminy z grupy B (B1 – tiamię, B2 – ryboflawinę, B6 – pirydoksynę oraz kwas pantotenowy). Kasza jaglana dostarcza dużo składników mineralnych: magnez, wapń, fosfor, potas, żelazo. Kasza jaglana zawiera witaminę E oraz lecytynę, poprawiające pamięć i koncentrację.

     Jest lekkostrawna, dlatego zalecana jest osobom z chorobami wrzodowymi czy problemami z wątrobą. Zawiera krzem, wpływający na lepszą kondycję naszych włosów, paznokci i skóry. Ze względu na fakt, iż nie zawiera glutenu (nie uczula), może być spożywana przez osoby chorujące na celiakię (dieta bezglutenowa). Kasza jaglana według medycyny chińskiej należy do grupy produktów rozgrzewających, dlatego powinny ją spożywać małe dzieci oraz ludzie, którzy często marzną. Polecana jest w trakcie przeziębienia, ponieważ przyśpiesza proces leczenia.

     Niestety jej minusem jest dość wysoki indeks glikemiczny, który określa procentowo wzrost glukozy we krwi po spożyciu produktu węglowodanowego w stosunku do spożycia tej samej ilość czystej glukozy. Dla kaszy jaglanej IG wynosi 70.

    Jak gotować kaszę jaglaną?

     Zagotować w garnku wodę (2-3 razy więcej niż kaszy jaglanej) dodając 1/3 łyżeczki kurkumy (zawarte w niej kurkuminoidy wpływają pozytywnie na pracę systemu immunologicznego) co zapobiega zachorowaniu na nowotwory. Wsypać kaszę jaglaną do sitka i płukać pod bieżącą wodą aby nie była gorzka. Następnie do gotującej się wody z kurkumą, wsypać kaszę i gotować 15 min.

     Przecedzić przez sitko i pozostawić na sitku na kilka minut, aby woda mogła spłynąć. Zrobiona w ten sposób jest sypka i żółta.

     Świetnie komponuje się z rybą, kurczakiem i surówkami. Mój dzieciak chorujący na cukrzycę typu 1 od 11 lat, ma HbA1c (badanie pozwalające ocenić, czy w ciągu ostatnich 6-10 tygodni chory utrzymywał dobry poziomy glukozy we krwi) na bardzo dobrym poziomie.

     Można też jeść ją na słodko. Ugotowaną kaszę jaglaną jak powyżej, wsypać do miseczki. Dodać łyżkę jogurtu naturalnego, jagody, maliny, cynamon lub kakao (co aktualnie jest w domu). Tak przygotowana miseczka kaszy świetnie zastępuje deser.

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • 1. Białystok

    www.udsk.pl

    Uniwersytecki Dziecięcy Szpital Kliniczny im. L. Zamenhofa w Białymstoku

    15-274 Białystok, ul. Jerzego Waszyngtona 17

    tel. 85 74 50 500 fax: 85 74 21 838Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    Klinika Pediatrii, Endokrynologii, Diabetologii z Pododdziałem Kardiologii

    Telefony:+48 85 74 50 732, faks: +48 85 74 50 730

    dyżurka lekarska :
    – Endokrynologia/Diabetologia +48 85 74 50 724
    dyżurka pielęgniarska:
    – Endokrynologia/Diabetologia+48 85 74 50 722

    2. Bydgoszcz

    www.wsd.org.pl

    Wojewódzki Szpital Dziecięcy
    im. J. Brudzińskiego w Bydgoszczy
    Ul. Chodkiewicza 44, 85-667 Bydgoszcz
    centrala 52-32-62-100 fax 52-32-62-101

     

    3. Gdańsk

    www.uck.pl

    Uniwersyteckie Centrum Kliniczne
    80-952 Gdańsk, Dębinki 7

    Rejestracja telefoniczna:58 727 05 05

    e-mail:Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    telefon: (58) 349 20 00 e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

     

     

     

    4. Katowice

    www.gczd.katowice.pl

    Górnośląskie Centrum Zdrowia Dziecka im. św. Jana Pawła II

    Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr 6
    Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach

    40-752 Katowice, ul. Medyków 16 Centrala (32) 207 18 00

    Kontakt z Oddziałem Diabetologii Dziecięcej:
    Telefon do pielęgniarek: 32207 16 95
    Telefon do lekarzy: 32 207 16 55

     

    5. Kielce

    www.wszzkielce.pl

    Wojewódzki Szpital Zespolony

    ul. Grunwaldzka 45, 25-736 Kielce

    Fax 41 345 06 23 Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    centrala 41 345 63 25
    dyżurka pielęgniarek: 41 347 04 10

     

    6. Koszalin

    www.swk.med.pl

    Szpital Wojewódzki im. Mikołaja Kopernika w Koszalinie
    ul. T. Chałubińskiego 7, 75-581 Koszalin

    Centrala tel.:94 34 88 400

    Pokój Pielęgniarek 94 34 88 116

     

    7. Kraków Prokocim

    www.szpitalzdrowia.pl

    Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie
    ul. Wielicka 265, 30-663 Kraków

    Telefon na centralę szpitala:+ 48 12 658 20 11
    Telefon czynny 24h przez 7 dni w tygodniu

    Dyżurka lekarska diabetologii +48 12 658 20 11 wewn. 1754

    Telefon do sekretariatu: +48 12 658 20 11 wew. 1323 lub +48 12 658 12 77
    Faks do sekretariatu: +48 12 658 10 05
    E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

                                                                                                                 c.d - kliknij następny artykuł


     

     8. Lubin

    MIEDZIOWE CENTRUM ZDROWIA S.A.

    M. Skłodowskiej-Curie 54, budynek D-40

    59-301 Lubin

    tel. +48 76 84 60 300

     

    9. Lublin

    www.usdl.lublin.pl

    Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Lublinie

    Klinika Endokrynologii i Diabetologii Dziecięcej

    im. prof. Antoniego Gębali 6, 20 – 093 Lublin

    tel rejestracja 81 71 85 108 mail Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    tel oddział : 81 71 85 444

     

    10. Łódź

    http://www.iczmp.edu.pl

    Instytut Zdrowia Matki Polki

    ul. Rzgowska 281/289, 93-338 Łódź

    Klinika Endokrynologii i Chorób Metabolicznych

    tel. 42 271 11 41

     

     

     

    11. Olsztyn

    www.wssd.olsztyn.pl

    WOJEWÓDZKI SPECJALISTYCZNY SZPITAL DZIECIĘCY
    im. prof dr. Stanisława Popowskiego w Olsztynie

    ul. Żołnierska 18 a, 10 – 561 Olsztyn

    rejestracja: 89 539 32 00

     

    12. Opole

    http://www.wcm.opole.pl

    Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Opolu
    al. W. Witosa 26, 45-401 Opole
    e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

    rejestracja: 77 45 20 111, 77 45 20 150, 77 45 20 210

     

    13. Poznań

    www.skp.ump.edu.pl

    Szpital Kliniczny im. Karola Jonschera Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

    Tel. centrala: 61 8491200

    Tel. centrala informacja 61 8491211

    Fax: 61 84 83 362

     

    14. Rzeszów

    http://www.szpital2.rzeszow.pl

    Kliniczny Szpital Wojewódzki

    im. Św Jadwigi Królowej

    II Klinika Pediatrii, Endokrynologii i Diabetologii Dziecięcej

    centrala: 17 86 64 000

     

    15. Szczecin

    https://spsk1.szn.pl

    Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr 1 Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego
    im. prof. Tadeusza Sokołowskiego

    71-252 Szczecin, ul. Unii Lubelskiej 1

    centrala: tel.: 91 425-3000 tel. kliniki : 91 425-3540, fax.: 91 425-3542

     

    16. Warszawa

    http://www.czd.pl

    Instytut "Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka"

    Adres:Al. Dzieci Polskich 20, 04-730 Warszawa

    Oddział diabetologii:

    Sekretariat tel:+48 22 815 75 78

    Sekretariat fax:+48 22 815 16 45

    e-mail:Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

     

    17. Warszawa

    http://spdsk.edu.pl

    Samodzielny Publiczny Dziecięcy Szpital Kliniczny

    im. Józefa Polikarpa Brudzińskiego w Warszawie

    ul. Żwirki i Wigury 63A, 02-091 Warszawa

    Punkt Informacyjny
    tel: 22 317 91 64
    tel: 22 317 91 65
    e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

     

    18. Wrocław

    http://www.spsk1.com.pl

    Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr 1 we Wrocławiu

    ul. M. Curie-Skłodowskiej 58 50-369 Wrocław

    Oddział kliniczny endokrynologii dziecięcej

    (71) 770 31 17, (71) 328-06-82, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

  • Kortyzol lub hydrokortyzol (steroid). Jest to organiczny związek chemiczny produkowany przez korę nadnerczy. Jako jeden z głównych glikokortykosteroidów wpływa na metabolizmZnany jako hormon stresu, który współpracuje wrazadrenaliną i noradrenalinąwzmacniając ich działania. Kortyzol tak jak hormon wzrostu charakteryzuje się dobowym cyklem produkcji. Maksymalne stężenia jest w godzinach porannych, a najniższe obserwuje się w późno wieczorem.

    Zalicza się do związków mających wpływ na wzrost poziomu  glukozy we krwi. W wyniku reakcji na stres organizm potrzebuje więcej energii do reakcji normalizującej. Każda choroba (np. przeziębienie) to także stres dla organizmu, który powoduje wzrost poziomu glukozy w krwi. Dlatego osoby chore na cukrzycę obserwują nagły wzrost poziomu cukru (hiperglikemia). Jednocześnie działa immunosupresyjnie osłabiając układ odpornościowy co wzmaga stres i tworzy błędne koło. Należy wówczas skorygować dawki insuliny. Dodatkowo kortyzol ma wpływ na gospodarkęwęglowodanową zwiększając glukoneogenezę (przekształcenia aminokwasów i mleczanów w glukozę). Bierze udział w tworzeniu zapasów w wątrobie poprzez dodawanie cząsteczek glukozy do łańcuchów glikogenu. Jest to bardzo ważny proces glikogenogenezy dla diabetyków. Przyśpiesza rozkład kwasów tłuszczowych do tzw ciał ketonowych co może doprowadzić do kwasicy ketonowej. Stały nadmiar kortyzolu we krwi doprowadza również do insulinooporności jako jednej ze składowej zespołu Cushinga.

    Główne działania to:

    przeciwzapalne łagodząc m.in alergie.

    zwiększa wydalanie potasu i zatrzymuje sól w organizmie.

    podnosikatabolizm białek (rozpad)

    zwiększa rozpad trójglicerydów (lipoliza)

    podnosi ciśnienie krwi

    wspomagawydzielanie soku żołądkowego

    wzmaga uwalnianie wapnia z kości

    Normy:

    godz. 8.00: 5 - 25 ug/dl (0,14 - 0,96 umol/l lub 138 - 690 nmol/l);

    godz. 12.00: 4 - 20 ug/dl ( 0,11 - 0,54 umol/l lub 110 - 552 nmol/l);

    godz. 24.00: 0 - 5 ug/dl (0,0 - 0,14 umol/l lub 0,0 - 3,86 nmol/l).

    Prawidłowe stężenie kortyzolu w moczu zwykle mieszczą się w granicach 80 - 120 µg/24h.

     

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  • Od 01.01.2019 zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 27.12.2018 została opublikowana nowa lista refundacyjna cen leków. Na liście jest kilka zmian w stosunku do poprzedniej listy, które będą interesujące dla diabetyków. Najciekawsza to wpisanie po raz pierwszy insuliny Semglee (100 j.m/ml) firmy Mylan. Jest to odpowiednik insulin Abasaglara oraz Lantusa. Kilka popularnych insulin otrzymało zwiększoną refundację co oznacza obniżkę dopłaty przez diabetyka.

    Zmiany dotyczą również cen pasków do glukometrów oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych (zmiany groszowe). Na listę wpisane zostały paski do glukometru Everchek zaś wykreślone mniej popularne i używane (np. Microdod, Gmate).

    Pomimo dużych starań organizacji zrzeszających osoby chore na cukrzycę, po raz kolejny na liscie nie znalazły się tzw leki inkretynowe.

    Zapraszamy do zapoznania się ze zmianami

    a. tabela dla cen insulin od 01.01.2019

    b. tabela dla cen pasków do glukometrów od 01.01.2019

    data-matched-content-rows-num="3"      data-matched-content-columns-num="3"

  •  
    Co należy zrobić kiedy stwierdzimy że z naszą pompą MiniMed 640 Gdzieje się coś dziwnego?
    Poniżej oficjalne pismo firmy Medtronic  w pdfna temat : Chwilowy brak reakcji przycisków
  •  W dobie rozwoju popularyzacji sportów ekstremalnych (w których, biorą udział osoby z cukrzycą typu 1 każde badanie i informacja pozwalająca przekuć dane w praktyczne rady i bezpiecznie uprawiać w/w sporty jest bardzo potrzebna. Diabetycy typu I, długo byli wykluczani z wykonywania czynności, w których nagła utrata przytomności stanowiła poważne ryzyko dla ich zdrowia i życia.

    Udostępnij

     Upośledzenie świadomości (tu hipoglikemia) podczas nurkowania może wpłynąć na zdolności postrzegania nurka, co ma duży wpływ na jego bezpieczeństwo. Dlatego z czasem zaczęły pojawiać się wytyczne dla nurków z cukrzycą. Gdy okazało się, że wielu z nich (z cukrzycą typu I) bezpiecznie nurkowało, British Sub Aqua Club (DSAC) zniosła zakaz nurkowania dla diabetyków w 1991 roku. Wytyczne stosowane w USA i innych krajach są bardziej konserwatywne. Niektórzy autorzy zalecają traktowanie każdego przypadku oddzielnie, inni twierdzą, że wytyczne w przyszłości będą mniej restrykcyjne w stosunku do diabetyków.

     W 1993 DAN wysłało do wszystkich swoich członków ankiety, by określić ilu z nurków cierpi na cukrzycę, a przy tym nurkuje mimo zakazu. Okazało się, że 164 nurków z cukrzycą (w tym 129 z Typ 1) wykonało w sumie ponad 27 000 nurkowań bez większych kłopotów. Niektórzy zgłaszali wystąpienie symptomów hipoglikemii, ale żaden nie wspomniał o utracie przytomności.

     Z powodu braku badań nad wpływem rekreacyjnego nurkowania na poziom glukozy w krwi DAN rozpoczął w 1997 roku swoje badania. Zadaniem było określić, jak zmienia się poziom glukozy u certyfikowanych nurków rekreacyjnych.

    Metoda:

     Zmiana poziomu glukozy w krwi na skutek nurkowania była mierzona u dorosłych chorych na cukrzycę typ 1 oraz w grupie kontrolnej zdrowych nurków. Nurkowie z typ 1 mieli co najmniej średnio kontrolowaną cukrzycę, nie mieli dodatkowych komplikacji i nie byli hospitalizowania w okresie poprzednich 12 miesięcy z powodu poważnych zaburzeń poziomu cukru we krwi. Dodatkowo byli świadomi relacji między poziomem cukru i ćwiczeniami fizycznymi.

     Większość nurkowań odbywała się z komercyjnej łodzi nurkowej lub typu liveaboard w podtropikalnych i tropikalnych wodach. Poziom cukru we krwi nurków musiał być powyżej 80mg/dl przed każdym nurkowaniem. Do monitorowania poziomu cukru stosowano dostępne glukometry.

    Wartości odczytów były zapisywane kilkakrotnie przed i po nurkowaniu.

    Wyniki:

     W badaniu uczestniczyło 83 nurków: 40 z cukrzycą i 43 jako grupa kontrolna. Z 1059 nurkowań, 555 było wykonanych przez nurków z cukrzycą a 504 przez nurków z grupy kontrolnej. Średni wiek nurka z cukrzyca to 45 lat, z 9 letnim okresem nurkowania i chorym na cukrzycę przez co najmniej 15 lat. Cukrzyca Typ 1 była zdiagnozowana u 77% nurków już wtedy, gdy zdobyli swoje pierwsze certyfikaty nurkowe. Obie grupy miały bardzo podobne schematy nurkowań, wykonując średnio 2,7 nurkowań dziennie. Nie stwierdzono przypadku zespołu zaburzeń dekompresyjnych (DCI).

     Zróżnicowanie poziomów glukozy we krwi u chorych na cukrzycę miało dramatyczny charakter, znacznie większy, niż w grupie kontrolnej. Nie zaobserwowano symptomów czy komplikacji związanych z hipoglikemią w czasie lub po nurkowaniu. I to mimo, że w niektórych przypadkach poziom glukozy był bardzo niski. Nurkowie z typ 1 brali dodatkową glukozę przed ponad połową nurkowań. Poziom glukozy poniżej 70 mg/dl po nurkowaniu wystąpił w 7% przypadków (minimum to 41 mg/dl) nurków z Typ 1 i w 1% nurków z grupy kontrolnej (minimum to 56mg/dl).

     Mimo, że symptomów hipoglikemii nie stwierdzono bezpośrednio przed, w trakcie lub po nurkowaniu wykonanym przez nurków z cukrzycą to stwierdzono równolegle, symptomy nie związane z hipoglikemią (nudności, niepokój, drżenie, odczucie chłodu i ból głowy). Czasami te symptomy były na tyle silne, by obudzić nurka w środku nocy.

     Średnie poziomy hiperglikemi bezobjawowej z poziomem cukru przekraczającym 300 mg/dl były odnotowane w 67 przypadkach przed i 17 po nurkowaniu. Wystąpiło znaczące zróżnicowanie poziomu glukozy u nurków z typ 1, ale niskie poziomy przed nurkowaniem były z łatwością korygowane przez odpowiednie strategie żywieniowe.

    Komentarze:

    1. Wszyscy nurkowie z cukrzycą byli dobrze zmotywowani, doświadczeni oraz mieli średnio dobrze kontrolowaną cukrzyce. Wielkość zmian poziomu cukru była z zaskoczeniem raportowana przez nurków, którzy mieli doświadczenie w kontrolowaniu swojej cukrzycy. Jasne jest, że osoby z mniej stabilną chorobą są bardziej narażeni na hipoglikemię.

    2. Wysoki poziom cukru może podnieść podatność na DCS i pogorszyć neurologiczne objawy DCI. Stąd podniesienie poziomu glukozy przed nurkowaniem może nie być dobrym pomysłem.

    3. Mimo okazjonalnych przypadków niskiego poziomu cukru, 40-50mg/dl, nie zgłoszono symptomów związanych z hipoglikemią. Ten fakt sugeruje, że w niektórych przypadkach nie rozpoznano ich. Skorygowano to na podstawie równie niskich poziomów glukozy odnotowanych o innych porach dnia.

    4. Objawy i symptomy związane z hipo- i hiperglikemią mogą być pomylone z innymi stanami, jak hipotermia (wychłodzenie), nudności od choroby morskiej czy możliwej DCI.

    5. Wszystkie monitorowane nurkowania były prostymi nurkowaniami rekreacyjnymi i przeprowadzone w minimalnie lub średnio stresującymi warunkami tropikalnych wód. Dodatkowe obciążenie organizmu nurka związane z większą ilością sprzętu, gorszymi warunkami w wodzie, bardziej wymagającymi profilami nurkowymi czy sytuacjami niebezpiecznymi pod wodą mogą wytworzyć jeszcze bardziej dramatyczne zmiany poziomu glukozy we krwi.

    6. Badania obejmowały jedynie dorosłych nurków. Dzieci mogą być bardziej narażone ze względu na łatwość rozproszenia uwagi, mniejsze doświadczenie w regulowaniu poziomu glukozy i fizjologiczne predyspozycje do większej zmiany poziomu glukozy na skutek ćwiczeń fizycznych.

     Praktyczne rady dotyczące bezpieczeństwa dla chorych na cukrzycę, którzy chcą nurkować:

    1. Symptomy ciężkiej hipoglikemii obejmują napad i utratę przytomności. Takie zdarzenie pod wodą może mieć fatalne konsekwencje.

    2. W czasie nurkowania nie ma możliwości zrobienia sobie przerwy, jak to ma miejsce na lądzie. Warunki mogą gwałtownie zmienić się i to, co było relaksującym nurkowaniem w łagodnych warunkach może przemienić się w sytuację wymagającą mobilizacji wszystkich sił.

    3. Pomoc w przypadku poważnych schorzeń może być utrudniona w odległych obszarach.

    4. System partnerski jest oparty o założenie, że obie osoby w zespole są w równym stopniu zdolne udzielić właściwej i szybkiej pomocy partnerowi w potrzebie. To może nie być prawdą dla zespołu, w którym jedna z osób jest dotknięta chorobą.

    5.Schodzenia na głębokość poniżej 30 metrów ( OWD do 18 m i AOWDdo 30 m, nie poleca się Deep Diver max 40 m)

    6. Przebywania pod wodą powyżej 60 minut,

    7. Nurkowań z obowiązkowymi przystankami dekompresyjnymi (nie dotyczy to tzw. safety stop, czyli przystanków bezpieczeństwa),

    8. Przestrzeni zamkniętych ponad głową nurka, takich jak np. jaskinia lub wnętrze wraku.

    9. Sytuacji, które mogą zwiększać ryzyko hipoglikemii (zimna woda, silny prąd lub inne powodujące nadmierny wysiłek).

     

    Dzięki materiałom DAN z ALERT DIVER

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"

  • Nowoczesne leczenie cukrzycy wymaga przede wszystkim kompetencji dotyczących leczenia, monitorowania jego skuteczności oraz prowadzenia edukacji chorych w zakresie uzyskania odpowiedniej wiedzy i motywacji do realizacji zaleceń. Wymaga również współpracy lekarzy POZ oraz lekarzy opieki specjalistycznej.

     Zadania podstawowej opieki zdrowotnej

    1. Promocja zdrowego stylu życia w ramach prowadzenia profilaktyki rozwoju zaburzeń tolerancji węglowodanów.

    2. Identyfikacja czynników ryzyka cukrzycy.

    3. Diagnostyka cukrzycy i stanów przedcukrzycowych.

    4. Ocena zagrożenia pojawienia się późnych powikłań.

    5. Diagnostyka wczesnych stadiów późnych powikłań.

    6. Prowadzenie chorych na cukrzycę typu 2leczonych behawioralnie (dieta, aktywność fizyczna) oraz za pomocą leków doustnych.

    7. Rozpoczęcie i prowadzenie insulinoterapii w modelu terapii skojarzonej z lekami doustnymi u chorych na cukrzycę typu 2.

    8. Kierowanie leczonych chorych (co najmniej raz w roku) na konsultacje specjalistyczne w celu: — oceny wyrównania metabolicznego; — oceny stopnia zaawansowania późnych powikłań i ewentualnego wdrożenia ich terapii;— edukowania w zakresie modyfikacji stylu życia; — ustalenia celów terapeutycznych i określenia sposobu ich realizacji.

     

    Terminy badań dla dorosłych chorych na cukrzycę:

    Edukacja dietetyczna i terapeutyczna – na każdej wizycie.

     HbA1c - raz w roku, częściej w przypadku wątpliwości utrzymania normoglikemii lub konieczności weryfikacji skuteczności leczenia po jego modyfikacji.

     Cholesterol całkowity, HDL, LDL, triglicerydy w surowicy krwi – raz w roku, częściej w przypadku obecności dyslipidemii.

     Albuminuria - raz w roku u chorych nieleczonych inhibitorami ACE lub antagonistami receptora AT1.

     Badanie ogólne moczu z osadem – raz w roku.

     Kreatynina w surowicy krwi i wyliczanie eGFR - Raz w roku (w przypadku cukrzycy typu 1 po 5 latach trwania choroby).

     Kreatynina, Na+, K+, Ca2+, PO43 –w surowicy krwi - Co pół roku u chorych z podwyższonym stężeniem kreatyniny w surowicy krwi.

     Dno oka przy rozszerzonych źrenicach - U chorych na cukrzycę typu 1 po 5 latach; u chorych na cukrzycę typu 2 — od momentu rozpoznania choroby.

     

    Źródło:

    Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2016www.dk.viamedica.pl 

     

     

     

    data-matched-content-rows-num="3" data-matched-content-columns-num="3"